x l a x
piosenka jest wietrzna
będziesz moją ścieżką
kreską białego proszku
wnet skronie nasiąkną
potem zakwitną kamienie
będziesz moim szlakiem
który przejdę palcami
po ciepłych połoninach
dojdziemy do trzech granic
będziesz moją przecinką
kiedy noc w schronisku
poszarzeje nie do zniesienia
wtedy tylko posieję wiatr
będziesz moją burzą gdy
przestanę liczyć się z czasem
słowa-klucze i słowa-wytrychy
pozamykam w szufladzie
Ilość odsłon: 172





Komentarze
x l a x
październik 26, 2026 19:25
@wokka, znalazłem tego twojego autora - Zbigniew Jerzyna. Podałeś za przykład zgrabną romancę, ja spróbowałem...
@Stella, pod metaforami ukryłem prawdziwe zdarzenia; z interpretacją końcówki trochę nie trafiłaś. Reszta jak najbardziej - słuszna.
@Brednie, to, czy się podoba lub nie w wierszu to kwestia odbioru liryki. Jeszcze się taki nie urodził...
@Anita, na to przejęzyczenie liczyłem ;-) Miło mi, że się wpasowałem w rytm.
@Lena, porównanie do dobrze skrojonej sukienki bardzo mi się podoba. No i ta kreska...hm, chciałem coś mocniejszego, aczkolwiek to tylko figura stylistyczna. Dzięki, że zaglądasz.
Lena Pelowska
październik 26, 2026 11:48
Bardzo podoba mi się ten tekst, może poza kreską białego proszku, która jest niepokojąca w wyrazie. Ładnie skrojony, jak dopasowana sukienka.
Pozdrawiam serdecznie
Majowa
październik 26, 2026 09:23
rytm "na-na-na, na-na-na" jest, "wietrzna" można przejęzyczyć na "wieczna"; romantycznie, nostalgicznie - zaśpiewane, zanucone
pozdrawiam :)
Brednienakarniszu
październik 26, 2026 00:48
Kreską i ścieżką tak blisko siebie z trochę za dużo tego .Nie podoba mi się metafora nasiakną skronie , czy zakwitną kamienie, są niejasne mało logiczne w kontekście całości wiersza .Dla mnie tylko druga strofa reszta jest niedopasowana , odklejona jakas i niespójna. Sam koncept ok , ale to za mało.
Stella
październik 26, 2026 00:37
Podoba mi sie struktura formalna, melodyjna i mocny emocjonalny przekaz.
PL pamięta i kształtuje słowami swoją przyszłość, niby hymn.
Surrealistyczny ostatni wers - jak burza pasuje do obrazów "końca" (przestać liczyć się z czasem, zamykananie słów w szufladzie to metafory na bierność, alienację lub zawiedzenie)
Stella
październik 26, 2026 00:19
Podoba mi sie struktura formalna, a jednocześnie obrazy mocne, melodyjne.
Dużo emocji w przekazie.
PL wiele wydaje się pamięta i kształtuje słowami swoją przyszłość.
Surrealistyczny ostatni wers - metafory końca i burza dla mnie niezrozumiale kontrastują.
wokka
październik 25, 2026 22:42
Utwór przypomniał mi wiersz zaczynający się:
"Zamknę oczy i będę szukał cię w ciemności,
Słowom swoim odejmę sens i całą wiedzę
Dłoniom dotyk, ciału piętno obecności
Słuch wyciszę do dżwięku twojego imienia"
Autor powyższego nazywał się Jerzyna lub jakoś podobnie.