Portal Poemax jest prowadzony we współpracy ze stowarzyszeniem Salon Literacki

   będziesz moją ścieżką

   kreską białego proszku

   wnet skronie nasiąkną

   potem zakwitną kamienie

 

   będziesz moim szlakiem

   który przejdę palcami

   po ciepłych połoninach

   dojdziemy do trzech granic

 

   będziesz moją przecinką

   kiedy noc w schronisku

   poszarzeje nie do zniesienia

   wtedy tylko posieję wiatr

 

   będziesz moją burzą gdy

   przestanę liczyć się z czasem

   słowa-klucze i słowa-wytrychy

   pozamykam w szufladzie



Ilość odsłon: 172

Komentarze

październik 26, 2026 19:25

@wokka, znalazłem tego twojego autora - Zbigniew Jerzyna. Podałeś za przykład zgrabną romancę, ja spróbowałem...
@Stella, pod metaforami ukryłem prawdziwe zdarzenia; z interpretacją końcówki trochę nie trafiłaś. Reszta jak najbardziej - słuszna.
@Brednie, to, czy się podoba lub nie w wierszu to kwestia odbioru liryki. Jeszcze się taki nie urodził...
@Anita, na to przejęzyczenie liczyłem ;-) Miło mi, że się wpasowałem w rytm.
@Lena, porównanie do dobrze skrojonej sukienki bardzo mi się podoba. No i ta kreska...hm, chciałem coś mocniejszego, aczkolwiek to tylko figura stylistyczna. Dzięki, że zaglądasz.

październik 26, 2026 11:48

Bardzo podoba mi się ten tekst, może poza kreską białego proszku, która jest niepokojąca w wyrazie. Ładnie skrojony, jak dopasowana sukienka.

Pozdrawiam serdecznie

październik 26, 2026 09:23

rytm "na-na-na, na-na-na" jest, "wietrzna" można przejęzyczyć na "wieczna"; romantycznie, nostalgicznie - zaśpiewane, zanucone
pozdrawiam :)

październik 26, 2026 00:48

Kreską i ścieżką tak blisko siebie z trochę za dużo tego .Nie podoba mi się metafora nasiakną skronie , czy zakwitną kamienie, są niejasne mało logiczne w kontekście całości wiersza .Dla mnie tylko druga strofa reszta jest niedopasowana , odklejona jakas i niespójna. Sam koncept ok , ale to za mało.

październik 26, 2026 00:37

Podoba mi sie struktura formalna, melodyjna i mocny emocjonalny przekaz.

PL pamięta i kształtuje słowami swoją przyszłość, niby hymn.

Surrealistyczny ostatni wers - jak burza pasuje do obrazów "końca" (przestać liczyć się z czasem, zamykananie słów w szufladzie to metafory na bierność, alienację lub zawiedzenie)

październik 26, 2026 00:19

Podoba mi sie struktura formalna, a jednocześnie obrazy mocne, melodyjne.
Dużo emocji w przekazie.
PL wiele wydaje się pamięta i kształtuje słowami swoją przyszłość.
Surrealistyczny ostatni wers - metafory końca i burza dla mnie niezrozumiale kontrastują.

październik 25, 2026 22:42

Utwór przypomniał mi wiersz zaczynający się:
"Zamknę oczy i będę szukał cię w ciemności,
Słowom swoim odejmę sens i całą wiedzę
Dłoniom dotyk, ciału piętno obecności
Słuch wyciszę do dżwięku twojego imienia"
Autor powyższego nazywał się Jerzyna lub jakoś podobnie.