Basiu, dziękuję za polubienie przecinki

Hm, dyskusja się wywiązała i będę pewnie musiał się przyznawać do erotycznych nju-ansów... Kreska proszku to tylko synonim uzależnienia od kobiety. Nasiąknięcie potem skroni to niedawna wędrówka po szlaku. Szlak to również meandry kobiecego ciała... Chyba przestanę objaśniać ;-) bo nie o to, nie o to...
PS. Trzy granice to nie tylko Kremenaros

ten fragment nie pasuje, bo może na początku PL ciut się wstydzi tej subtelności, którą za moment rozścieli, i takim półżarcikiem się kamufluje.
częsty wymyk w życiu, w tekście też można.

We mnie ta "kreska białego proszku" też budzi wątpliwości. Na dodatek mocno dzwoni tu rym:

będziesz moją ścieżką/kreską...

Wiem, że to piosenka i ma być śpiewnie
(to zresztą niejedyny rym w tekście), ale ten konkretny fragment brzmi, jakby podmiot liryczny faktycznie myślał tylko o tym, żeby coś wciągnąć. A przecież nie o tym jest ta melodia;) Bardzo kłóci mi się to z ciepłymi, pięknymi połoninami i tym wyjątkowym, bieszczadzkim klimatem, który tak świetnie budujesz dalej. Moim zdaniem trochę przekombinowałeś w tej pierwszej strofie. Warto poszukać innej, mocnej metafory, która zobrazuje tę trudną, uzależniającą relację, a jednocześnie nie zakłóci bieszczadzkiej subtelności. Pozdrawiam.

PS
Może i Anita ma rację, że trzeba brać z przymrużeniem oka, ale do klimatu i tej relacji, ten fragment nie przypadł mi do gustu.

Ja tą dyskusyjną białą kreskę biorę półżartem ;)
Osobiście często używam powiedzonka „no i za…biście - biały proszek i zielone liście” i przyznam, że najzabawniejsza jest konsternacja tych, którzy to słyszą z moich ust ;)

No właśnie ten wstęp ... ale reszta już płynie cudnie. Zwłaszcza "przecinka" urzeka, każdy potrzebuje takiego/takiej "przecinki" żeby nabrać oddechu.. świetna metafora. Będę z niej korzystać ;) chyba, że zabronisz

Twój tekst przywiódł mi ją na myśl ;)

Dzięki Janusz za pochwalenie. Anita, nie zachwyca mnie ta przedwojenna pieśń ;-)

https://www.youtube.com/watch?v=LU9akPRODyY&list=RDLU9akPRODyY&start_radio=1

;)

będziesz moją ścieżką

kreską białego proszku

wnet skronie nasiąkną

potem


zakwitną kamienie

Marku pięknie i bardzo lirycznie -serdecznie pozdrawiam