Mniej dopowiadania mogłoby zwiększyć siłę ironii. Ogólnie podoba mi się koncept i wiersz.

Harald poems, tak masz rację. To pierwszy komentarz który zauważył i nazwał pewne schematy choć sam pojedynczy wiersz był odpowiedzią na zjawisko krytyki dla samej krytyki i takiej powierzchowności w ocenie i manieryzmie . Basia masz oczywiście rację. Przesada i żadną stronę nie jest dobra . Dziękuję za ślad i refleksje

Dobre, bardzo trafione. Niezdrowo trochę się robi, kiedy reguły są silniejsze niż przekaz w poezji, w sumie w drugą stronę też nieciekawie, a przynajmniej dla autora, bo człowiek to delikatne stworzenie, a emocje to silna rzecz.

Traktowanie Twoich wierszy jako pojedynczych, oderwanych od siebie obrazków spłyca ich sens. To jest całościowy projekt dotykający ciemnych stron ludzkiej psychiki: obrony przed narcyzmem, zacierania granic rzeczywistości (derealizacja, depersonalizacja), gaslightingu czy szukania punktu oparcia (grounding). Żeby to pojąć, trzeba usiąść do cyklu jak do spójnego tomika, po kolei, rozumiejąc zamysł autora. Dobre, odważne odcięcie się od powierzchownych czytelników.

Chociaż brak zrozumienia to poznawczy feedback. Warto przemyśleć to warsztatowo.

Ten wiersz to kapitalne poetyckie lustro i bardzo celna odpowiedź na powierzchowną krytykę.

https://www.youtube.com/watch?v=YkgkThdzX-8

Cii, to może być święta KROWA

Czekałam na twój głos. A jednak przeczytałeś ?

Baaardzo infantylnie. Ad Kosz.

Bardzo ciekawy, przewrotny wiersz z podtekstem moralnym. Pozdrawiam

Dla mnie pisanie „dla kogoś” nie oznacza pisania pod czyjeś oczekiwania.
To raczej otwarcie przestrzeni, w której ktoś może rozpoznać siebie we własnym wnętrzu.

Nie piszę, żeby się przypodobać. Piszę, żeby ktoś – jeśli poczuje – mógł powiedzieć: „ja też tak mam”.
To jest dla mnie sens kontaktu przez tekst.