Super wiersz, oryginalny.

Wyrazisty głos w sprawie autentyczności w poezji. Metafora rozcinania karty nożem zamiast ostrożnego liczenia sylab dobrze oddaje bezkompromisowe podejście do pisania.

…sorry, ale męczy to parcie na „ odkrywczość”; jest masa zdań oznajmujących, brak płynności, liryki, bo wszystko musi być „dobitne”. Warto najpierw wsłuchać się w poezję, a później wsłuchamy się w nią i my/ czytelnicy - koncentrowanie się na efekciarskim podaniu tekstu ma w sobie coś z natręctwa, pozdr.

I dodałbym - weź nie bierz wszystkiego aż tak serio, weź czasem zażartuj...

Z otwartych ran

sączą się wersy.

- to też jest patetyczny dramat, w dodatku dość oklepany. Wiersz o wychodzeniu ze szkolnej ławki, wychodzeniu poza kreskę, a robi wrażenie jakby był pisany przez kogoś, kto nadal w ławce siedzi. Za dużo krwi, za dużo patosu, za dużo buńczucznej deklaracji, która kontrastuje z niedojrzałością tego tekstu, jak na nastolatkę - fajnie, bym powiedział, i powiedziałbym - pisz, nie poddawaj się;)

Ja – rozcinam kartę nożem,

żeby prawda miała miejsce.



- ten fragment, to, jak dla mnie, szczyt pretensjonalnego patosu jaki ten tekst osiągnął... tak heroiczny i dramatyczny, że aż zabawny;) Peelka nabiera powietrze, ale czasem też warto je wypuścić, zwłaszcza jak do puenty jeszcze długa droga została. Pozdrawiam.

Jestem żywa. Oddycham.

Słyszysz? — nabieram powietrze.

Moje wersy mają kły i pazury,

niegładkie linie, nieoszlifowane krawędzie.



Cisza potrafi złamać żebra,

a słowa robią w kartce dziury.



- moim zdaniem tyle tutaj dobrego. Reszta, jak na moje ucho brzmi tak sobie, wkradają się, jakby mimochodem i w nieprzemyślany sposób, rymy, które nie brzmią dobrze, ponadto do tekstu wkrada się patos, który raczej brzmi śmiesznie. Jest wiele dyletanckich fraz - "jakby tam był cały ich los"... brakuje tylko, żeby dopisać - na stos, na stos, na stos... Ogólnie przez to ton utworu jak dla mnie raczej patetyczno-zabawny, im bardziej Peelka napina skrzydła ;) A takie dyletanckie i szkolne frazy jeszcze wstawia, i te rymy... jaki ma w końcu być ten utwór?

A ja się odniosę do "worków treningowych i animozji" - odkąd pamiętam, a jestem na tym portalu już trochę, to powtarza się pewien schemat - wchodzi nowy/nowa i zamiata, pojawiają się zarzuty o TWA, pisanie pod publiczkę itp. ;) Jedni łączą się przeciw drugim, i tak to się toczy, odkąd pamiętam. Można sobie pisać z serca, wątroby, nerki, można i z palca. Wiersz ma być dobry, ma działać, i nawet nad wierszem pisanym z serca można też trochę głową popracować, doszlifować nawet nieoszlifowane wersy, bo to słabo jak wiersz robi wrażenie jakby był napisany na kolanie w kilka minut, ale za to
"z serca", a praca nad wierszem? Nad sobą? Po co, serce wystarczy.

Jestem żywa.

(Oddycham).----to zbędne bo żywa istota

Słyszysz? — nabieram powietrze.

Moje wersy mają kły i pazury,

nieoszlifowane krawędzie.



w ciszy potrafi złamać żebra,

a słowa -l mn robią w kartkach dziury.


jest pomysł -txt do zredagowania -pzdr

Może spróbuj wzniecać animozje na innym portalu.