Janvierdunord : W sile wieku. Serwis poetycki.

za oknem zbliżyły się do siebie wieżowce wbite w ziemię

coraz bardziej skrzypią deski pod nogami w matowym lustrze

szukam odbicia by zniknąć setka jest rodzajem antidotum

oswajam rozum modlitwa do sufitu wycisza uderzam na ślepo

dotykając wiszącego w gniazdku wyłącznika nagła śmierć

ropodajnych powiek jest mniej dramatyczna

na bliskim wschodzie

w bezsenną noc życie w niektórych fragmentach jest

bardziej bliskie w blasku *ostatniej kwadry*

który chce się przedostać most nieoświetlony łączy dwa brzegi rzeki zdeterminowany wypatruję wielkiej niedźwiedzicy

na zachmurzonym niebie na szybach widmo najciemniejszej

majowej nocy ozdobionej kłosami zboża i chabrami

zachowałem trochę rozsądku

miłość jest jak film na gapę

wślizgujesz się przez okopcone okienko w toalecie

z entuzjazmem początkowa fabuła bez kroniki

nie nabiera pozytywnych wibracji szukam na twarzy jej okruchów romantyzmu nie rozdziobanych

przez ptaki powoli falują w oczach pozłacane liście

odnajdujemy siebie w samym środku pustego parku rodzą się

w milczeniu ukryte w młodości żądze

wracając do punktu wyjścia następne

muśniecie warg drapieżne objęcie nie doczeka

kolejnego happy endu unosił się majaczący dym z papierosa

w chłodnym spojrzeniu popłynął lodołamacz Staralina

a ja nie trafiam na miejsce w którym mogę się ukryć

gdy noc zlizuje zboczone sny

nad brzegiem pod rzucone pytania za trzy punkty

na krach nie usłyszalne odpowiedzi odległej alfy i omegi

Spis rzeczy