usiadło na parapecie słońce podkreślając w ciętym szkle prześwitujący kolor nieba  miasto oświetlone nie budzi się jeszcze `w kroplach deszczu pachnące ciepłym wiatrem pęcznieje i rośnie pozostawiony na kilka godzin w kartonach zagrzebany  sen tłuste gołębie spacerując jak skazańcy po chodnikach w zacienionym miejscu zalega miedzy klonami niezaplanowana  bardzo młoda wczorajsza swingowa  śmierć

gniazda na dachach jeżyków powraca bezimienny strach zaczynają kwestować  pod budynkami ludzie bezdomni   zaryglowane drzwi zamurowane doznania na słowackiego  okiennice czekające na autobus czają się do ucieczki ukryte w kamienicy kocie oczy ujada pod gruzami cegieł porzucona bezinteresowna  dobroć  

kilka przecznic w których zażegnał  od złego bóg stereotypy nie zetrą win i żalu z ust  półmrok  połyka coraz więcej zatrutego powietrza  między witrynami spękanymi od starości  gwar dzieci  i dyskusje co dalej w tej komunistycznej Polsce  są przerwanym zdaniem przecinkiem między światami i tych samych drwin schlanych frajerów
w receptorach przechodniów w rozmazując dzień i resztki dylematów spoglądają kołnierzyki na skryte marzenia  najpiękniejszą kurwę przy skwerze zdrapującą miasteczkowy kurz

za znikającym horyzontem opustoszałe ulice uliczki i ucieczka ludzi ku marzeniom rynek i stare miasto jak utopiona w błocie romantyczna dusza  żeliwna fontanna przy kościele chłodzi opoczyńską pielgrzymkę na piotrkowskiej zza krat  nie tryska już życiem głupi żart miasto nie połyka już więcej zatrutego powietrza w nieśmiertelnym wierszu drzewa i ludzie nie powstaną z martwych  zakneblowane emocje nie zobrazują pęknięć w środku    

**************************************************************