Portal Poemax jest prowadzony we współpracy ze stowarzyszeniem Salon Literacki

Spis rzeczy

Biurko Krytyka

Akcje promocyjne

Inne

Forum

Dawid Motyka

Tym cię poskromię

A kiedy serce uśpione kocha bezgranicznie,
W blasku poranka mieni się ślicznie.
Słońce lśni dumnie blaskiem swego istnienia,
Przemieniając w złoto chwile zapomnienia.
Kwiaty się czule wtapiają w te łąki,
Gdzie tętni prostota i ptaków śpiewają dzwonki.

Po czystym niebie płynie ta słodka woń,
Która łagodnym tchnieniem całuje mą skroń.
W jasnym zwierciadle odbiciem lśnią twe dłonie,
Ja czułą miłością przed światem je schronię.
Są dziś tak bardzo i pięknie rozpromienione,
Przez dotyk czuły, przez serce zagojone.

By lśniły dumnie w tym dźwięcznym deszczu,
Który spływa na ziemię ze słów wielkich wieszczów.
By wiernie kochały to, co od losu dostały,
Gdy w rajskim niebie przez wieki wytrwały.

Lśnij, serce moje, bezpieczne u siebie,
By tętnić życiem i ziarnem na ziemi.
Niech górnolotne krajobrazy w krąg wypięknieją,
Gdy Boskie tchnienie napełnia nas nową nadzieją.
A struny duszy, szukając natchnienia,
Na koniec w pizzicato zagrają pieśń spełnienia. 

Wiersz pochodzi z tomiku: Dawid Jakub Motyka – „Moja droga życia III. Kolejna przystań”
Ilość odsłon: 49

Komentarze

x l a x

2-52-52-52-52-52-52-5

październik 27, 2026 20:04

Dawno nie czytałem tak słabego tekstu. Bardzo niski poziom j.polskiego!

Lena Pelowska

2-52-52-5

październik 27, 2026 16:13

Dawidzie, nie obraź się ale bardzo proste rymy stosujesz. Trudno się nie uśmiechnąć, kiedy się to czyta. Brzmi monotonnie i naiwnie.

Skoro to już wydane, nie będziemy Cię poprawiać ale może rozwiniesz swoje umiejętności w nowych tekstach?

Pozdrawiam