Dziękuję Janusz. Bardzo.

kosmos

skurczony do rozmiaru



marginalnego błędu.....bardzo pozdrawiam

Majowa, dziękuję, wychwyciłaś (se)dno. Ma zastanawić:) Pozdrawiam.

Leno, cieszę się, że przypadł do gustu. Serdeczności.

fajne!
dla mnie perełka.

Pozdrawiam serdecznie

rozszczepienie światła kojarzy się z tęczową wiązką barw, a tu dno w puencie. zastanawia.
pozdrawiam

Brednienakarniszu, jakby się tak lepiej przyjrzeć, to ta abstrakcja, nie jest wcale, aż tak abstrakcyjna:) Dziękuję za wizytę i słowo.


​Xlax, ha, ciekawe skojarzenie:) Zupełnie nie miałam Stachury na myśli, chociaż ta fraza rzeczywiście mogła podskórnie zarezonować z tym, z czym mierzyłam się jakiś czas temu w wierszu "choćby jedną ręką".

​Cieszy mnie, że dostrzegłeś natłok zjawisk fizycznych, bo to one pracują tutaj na ten specyficzny, chłodny klimat i pozwalają przenieść obserwację z mikroświata na to, co pod skórą. A przełom w postrzeganiu? Być może po prostu grawitacja nie zostawia zbyt wiele miejsca na złudzenia. Dziękuję za komentarz.

A co do Twojej dygresji o wieku, temat po koleżeńsku pominę, bo musiałabym Ci zrobić niezły wykład:) Miłego.

"i całe to światło" - przyznaj się, pojechałaś Stachurą ;-) Prezentujesz przełom w postrzeganiu rzeczywistości - przekroczenie pewnego wieku lub doznanie mocnych wrażeń. Podoba mi się natłok zjawisk fizycznych, aczkolwiek pouenta nie napawa optymizmem.

Podoba się pointa , ale całość ma w sobie za dużo abstrakcji i obserwacji za mało konkretu, jak dla mnie. Lubię metaforyczne wiersze , ale tutaj za dużo jest tego.