Dziękuję za wszystkie głosy i tak skrajne odczytania tego tekstu — od dosłownego pejzażu po stany złamanego serca. Cieszy mnie, że ta zima wywołała w Was tak różne emocje. Leszku,Brednienakarniszu, Basiu, Majowa, piękne dzięki.

Dla mnie tytułowa "światłoczułość" to po prostu stan ducha. Nie chciałam jej Xlax przegadać dosłownością, wolałam zostawić przestrzeń dla czytelnika.

Milo, wywołałeś tu klimat radiowego "MiniMaxu" — czyli minimum słów, maksimum przeżyć, co jest dla mnie ogromnym komplementem — dziękuję. Cieszy mnie, że zafascynowałeś się tym "kadrem", dlatego zamiast dalszych wyjaśnień zostawiam muzyczny ślad, który rezonuje z moją "światłoczułością". Pozdrówka dla Was.

https://www.youtube.com/watch?v=85c-P9hbmBg&list=RD85c-P9hbmBg&start_radio=1

Aż sobie wróciłem, bo stopień skondensowania poemowy. Zazwyczaj byłem na drugim biegunie, lecz tu jestem zafascynowany kadrem

U Ciebie jak u Kaczkowskiego w MiniMaxie
Pozdrawiam ciepło

"wywołany dotykiem" - taki bym dodał wers jako trzeci. Niech będzie jakiś związek z fotografią/światłoczułością.

ten mróz - okrutny nauczyciel ziemi robi tu robotę
znów tak jak lubię u Ciebie, Tetu - mało słów, dużo przeżyć
pozdrawiam

Czy to o złamanym sercu które nie chce się zaleczyć?

Ładny i zgrabny pejzaż. Pozdrawiam

Czytam to jako tekst przyrodniczy, chyba się nie mylę?