Ten tekst zostal poprawiony :) Dziękuję Leszku za ślad.

Wiersz wygląda na napisany na podstawie własnych doświadczeń.
Ja miałem podobne doświadczenie po odejściu osoby zstępnej, więcej już nie napiszę.
A tomik też chętnie kupię.
Pozdrawiam

Brednienakarniszu :) to się cieszę. Myslimy podobnie. Fajnie. Dziękuję :)

Mnie bardziej pasuje tak jak jest , dwa osobne wiersze, miałem bardzo podobną sytuację w dniu śmierci babci , sniło mi się że się ze mną żegna. To było dziwne bo faktycznie w tym dniu zmarła , dowiedziałem się o tym po czasie. Podoba mi się szczególnie ten pierwszy wiersz, jest taki mistyczny.

"Sasiadka Mościckiego jest autentyczną poetką. Poetką konkretu. Hi hi" – no ba! Nawet nie śmiem z tym dyskutować:). Pewnie, że dawaj znać jakby co. Tetu kolekcjonuje tomiki;)

Tetu najmilsza :) Bardzo dziękuję za ciepłe słowa. Marzę by babcia znalazła się w moim przyszłym tomiku :) Jesli coś wydam to dam znać. Choć teraz cięzko bez kaski ale tez rynek wydawniczy inny niz dwadziescia lat temu choćby.
Bardzo miło że zauważylas autentyczność.
Sasiadka Mościckiego jest autentyczną poetką. Poetką konkretu. Hi hi :)
Serdeczności :)

Poruszył mnie ten wiersz, Sąsiadko.
Prostym językiem przedstawiłaś nie tylko sytuację, którą zapamiętała Twoja peelka, ale i samą postać babci. Motyw babci jest tutaj najistotniejszy i niezwykle mocny, bo ukazuje ją aż w trzech odsłonach.
Niesamowite, jakiej manipulacji jesteśmy poddawani od najmłodszych lat. Bardzo autentyczny wiersz.

Zastanawiam się tylko, czy jako spójna całość nie byłby jeszcze mocniejszy. Przez gwiazdki dostajemy dwa osobne obrazki... Chyba wolałabym przeczytać go jednym ciągiem, ale to oczywiście tylko moje subiektywne odczucie. Pozdrawiam serdecznie.