dziękuję, Leszku.
jest już nieco skrócony, nieco nadpisany i też uważam, że tak niech zostanie.
pozdrawiam :)

Dla mnie wiersz jest skrojony na miarę tego co zapowiada tytuł.
Nie skracałbym już go, jest dobrze jak jest.
Pozdrawiam

dziękuję, Tetu.
wciąż jeszcze myślę i pochylam się nad tym więc może i zmienię.
pozdrawiam serdecznie :)

​Dla mnie to dobry, ciepły, delikatny, czuły wiersz.

​Jedynie nie gada do mnie ostatni wers. I nie chodzi o to, żeby coś podkręcać, bo subtelnością nie odbiega od klimatu, tylko jakoś źle mi się go czyta, ale może to subiektywny odbiór, Anito, może nie mam racji. Zastanawiam się, czy gdyby go skrócić o kolory i zostawić na samym spojrzeniu, tak jak sugeruje przedmówca, nie brzmiałby lepiej? Ten sam kolor masz już w pierwszym wersie, więc może ta klamra jest niepotrzebna? Wiem, klamry są fajne, ale tutaj odczuwam przeładowanie.
Takie moje przemyślenia. Pozdrawiam.

dziękuję za opinię, Brednie...
pozdrawiam jesiennie

Hej przeładowany masz ten wiersz , za dużo kolorów , rekwizytów, wszystkiego , robi się gęsto.le potencjał. Tak mniej więcej to widzę.

dla zielono-piwnych oczu
potrzeba słońca
najlepiej nad wrześniową mgłą

skórze — popołudniowej mżawki
włosom — wiatru i dłoni

a ustom
najbardziej potrzeba drugich

tuż po zamknięciu powiek
tuż po spojrzeniu