Portal Poemax jest prowadzony we współpracy ze stowarzyszeniem Salon Literacki

Matka
biegnie po cudzych śladach.

Nad rzekę,
która ją dzieli.

Przechodzi przez most,
który kiedyś łączył.

Niesie pochodnię
w głuchej ciemności.

Słychać plusk w wodzie.

Matka
ugniata stopami
żyzną ziemię.

Ugniata stopami
żyzną ziemię.

Nawadnia ją łzami.

Potyka się o konary.
Krwawi.

Klęka.

Echo niesie się po lesie.

Matka nie przestaje szukać córki
w ziemi.

Chce,
by ją oddała.



Ilość odsłon: 313

Komentarze

wrzesień 08, 2026 22:53

podoba się ...i daje coś...

wrzesień 08, 2026 21:19

Dziękuję za post Leszku, domyślam się że to nie twoje klimaty . Pozdrawiam

wrzesień 06, 2026 17:56

Smutno tu i to bardzo!