Wiesz, do końca życia można słuchać złośliwości ludzkich, ale możesz też zacząć szukać najwyższego piękna i jego wartości.

Leszku i Basiu
ogromnie dziękuję za Wasze słowa:)

Mareczku, rozpieszczasz mnie :) wybacz "Mareczka". Poprawię poźniej. Dobrze sugerujesz. DZIĘKUJĘ ŚLICZNIE :)

Dobry tekst, można się naturalnie buntować przeciwko wmawianiu "tej winy" ale skoro mówią tak wszyscy to nie bardzo boli.
Pozdrawiam

Dobry, ciekawy i poruszający wiersz, obnażający grzechy główne katolicyzmu; największy z nich to wbijanie(dosłownie) ludziom poczucia winy w celu łatwego sterowania "baranami". Powstają zombie gotowi nienawidzić za brak posłuszeństwa tzw.Panu. Wtedy też mogą zobaczyć diabła (sic!). No i bardzo bogaty rys psychologiczny podmiotu lirycznego. Jedynie, co bym poprawił, to formę, a przynajmniej te nagłówki "MSZA" wkomponował w tekst. Pozdrówka

Nie ma takiej winy, która nie została wtedy przez Niego zmyta. Musisz wiedzieć że On, z najgłupszego błędu potrafi wyprowadzić dobro. Trzeba zaufać. Kończę i ściskam serdecznie.

Ale, najważniejsze: czy gdybyś chciała kogoś przeprosić jeśli go skrzywdziłaś, to naturalne jest że próbujesz przeprosić przyznając się do winy z wielką nadzieją na wybaczenie. Ta nadzieja w tym wypadku ma podstawę. Ta nadzieja jest tu gorąca i prawdziwa. Nie ma takiego człowieka, który nie popełnił kiedyś błędu, wyjątkiem jest tylko Jezus, który oddał za to życie, ale on jest Bogiem który stał się człowiekiem. To jest prawdziwa historia.

Jezus jest niezmierzoną Miłością i żadna nasza wina tego nie zmieni, to powiedzenie "moja wina..." wynika raczej ze starcia się ludzkiej małości (którą tutaj też punktujesz) z obliczem Boga. "Ile jeszcze będę winna"? tylko do momentu kiedy poprosisz o wybaczenie, bo Bóg jest tym który przebacza z miłością. Wszystko się wtedy zmienia. Pozdrawiam Cię serdecznie. Wiary.