Przyjdź.
Widzisz mnie?
Słyszysz swoje imię?
kiedy wołam cię?

Jeszcze jeden krok,
tylko bliżej mnie.
Nie bój się,
przecież możesz odejść.

Nie zjem cię.

Morze mam pod skórą,
chociaż stoję pośród drzew.
Przypływ niesie moje słowa,
a ty słyszysz każdy szept.

Nie pytaj, skąd płynęłam.
Nie pytaj, dokąd chcę.
Możesz patrzeć z brzegu.
Możesz zostać, 

jeśli chcesz.

Lecz kiedy ruszasz za głosem,
las zaczyna zmieniać kształt.
To, co było jeszcze przed chwilą,
znika jak na piasku ślad.

Czy jestem tą, która znika pod wodą?
czy tą, przy której gubisz drogę?
Czy ja jeszcze uciekam przed tobą?
czy ty mnie próbujesz chwytać?

Czy ja ciebie mogę?

Wiedźma czy syrena?
Powiedz, kim mam być.
Jedna każe ci płynąć za głosem,
druga nie każe ci nic.

Wiedźma czy syrena?
Która woła cię?
Jedna znika pod wodą,
druga mówi: znajdź mnie.

W lesie nie ma morza,
a ja widzę jego brzeg.
Mówisz: „Przecież jesteś tutaj”,
a ja nie wiem, gdzie.

Ścigamy tę, która krzyczy,
a jej śmiech brzmi jak mój.
Ucieka między drzewa,
a las zamyka swój krąg.

Nie wiem, kto jest myśliwym,
a kto zwierzyną jest.
Patrzę na nią coraz dłużej.
Jest coś znajomego w niej.

„Złap ją, zanim zniknie”.

A jeśli nie?

Bo może, kiedy zdejmiesz maskę,

zobaczysz właśnie mnie.

Wiedźma czy syrena?
Powiedz, kim mam być.
Jedna każe ci płynąć za głosem,
druga nie każe ci nic.

Wiedźma czy syrena?
Która woła cię?
Jedna znika pod wodą,
druga mówi: znajdź mnie.

Kiedyś uciekałam pod wodę.
Głębia była moim schronem.
Dziś stoję tu całkiem spokojnie,
a ty nie wiesz, w którą patrzeć stronę.

Wiedźma…

czy syrena?

Wiedźma czy syrena?
Nie pytaj, kim mam być.
Jedna każe ci płynąć za głosem,
druga nie każe ci nic.

Wiedźma czy syrena?
Która woła cię?
Jedna znika pod wodą…

druga właśnie znalazła cię.

Przyjdź.

Widzisz mnie?