Mi bardziej pasuje pierwsza wersja i jeszcze to:
https://www.youtube.com/watch?v=pyewz3w3pnA&list=RDpyewz3w3pnA&start_radio=1

Tetu, Harald dziękuję ślicznie za komentarze.
Wkleiłam poprawkę pod pierwszą wersją. Choc tekst nie jest uniwersalny to myśle że dodanie większej ilosci rekwizytów mu nie zaszkodził. Chodzi by byla historia bardziej intymna, poszerzona.

Ten wiersz budzi mocne emocje — i to bardzo dobrze — ale pozostawił we mnie niezbyt przyjemny niepokój. Ciekawie wybrzmiewa tu walka wyznania zdrady z jakąś dziwną miłością i lojalnością do tego jednego mężczyzny... ale nie będziemy wchodzić głębiej w psychikę podmiotu lirycznego.
​Ostatni wers uderza bezwzględną szczerością, jednak żeby ta puenta miała maksymalną siłę rażenia, pierwsza część potrzebuje większej dyscypliny: twardszego języka, odrzucenia zgranych metafor (jak „wiosna kłóci się z jesienią”) i ostrzejszej wersyfikacji. Bardzo gęsty emocjonalnie tekst, który zyska na warsztatowym odchudzeniu.

Przydałby się drugi akt :p albo chociaż słowo drugiej perspektywy... tak dla mojego spokoju :-)

Ps. Zestawiłaś dla mnie najdotkliwsze pojęcia - zdrada i wiosna :o u mnie jesień zawsze wygrywa z wiosną...

Wycięłabym z tego wiersza trochę słów. Niepotrzebnie zapychają ten mocny, emocjonalny tekst. Na przykład w trzeciej cząstce słowa „potem, przeżywam, myślę” są zupełnie zbędne. W drugiej i czwartej strofie też są miejsca do przemyślenia.
Ogólnie jestem na tak. Pozdrawiam.