Przemoc domowa zawsze była i to chyba dawniej większa niż obecnie.
Teraz się więcej o tym mówi, więc tyrani muszą się ograniczać.
Tak odczytuję ten wiersz, pozdrawiam

W ciemności wciąż myślę,
jak wydostać się stąd


Żebyś nawet nie zauważył,
kiedy wymknę ci się z rąk...

nic bym nie usuwał bo straci dramaturgię wyraz obraz który tworzysz przemyślenia -jedynie co ostatnia strofa do oddzielenia by zrobić klamrę nadać sens ostatnim 2 wersom-pzdr

Jednak trochę więcej usunąłem ozdobników, dziękuję jeszcze raz , ale już dalej nie ruszam.

Jasne, jak uważasz, to Twój wiersz.

Dziękuję te powtórzenia nadają rytm i dynamiczny charakter , a podkreślania budują większe napięcie, które pojawią się w klaustrofobii, a wiadomo że w tej sytuacji rodzi się takie uczucie , dlatego zostanę przy swojej wersji . Ewentualnie rozważam usunięcie „tych” i „nawet. Pozdrawiam

Tekst ma potencjał. Dwukrotne użycie zaimka "mnie" na początku psuje efekt. Zostawiłabym tylko w pierwszym wersie.
Zbędne też: "aż", "sam" "a" przed ciszą, "tych", "wciąż", "mam", "nawet", "ci".
Zobacz, jak ładnie tekst wygląda po odkurzeniu:

​Powoli wbijasz mnie w ziemię.
Spychasz coraz niżej,
po grób.

​Zasypujesz kolejną garścią.
Milczę,
cisza staje się coraz cięższa.

​W ciemnościach myślę,
jak się stąd wydostać,
żebyś nie zauważył,
kiedy wymknę się z rąk.

Pozdrawiam.

Dziękuję za posty, Basiu poprawiłem , okroiłem ale w.nieco.inny sposób. Pozdrawiam serdecznie

Może tak:

Powoli wbijasz mnie
coraz niżej
po sam grób

kolejna garść ziemi
każesz milczeć
cisza jest coraz cięższa

ledwo oddycham
wciąż żywy myślę
jak się stąd wydostać
żebyś nawet nie zauważył
...

Gdyby tu zbudować więcej napięcia, plus puenta, a potencjał jest.

Zbyt enigmatyczne i terapeutyczne (nadczynnościowe), kawanaławizm. Piszemy dla kogoś i ten ktoś co ma z tym zrobić?

Nie oglądam seriali , niestety, to samo życie. Pozdrawiam