Leszek.J

Pod górę i równia

Na moim małym targu
kupuję miłość na wynos
to nie są kilogramy
to tony w całości spięte

Na moim małym targu
siedzą kokoszki na gniazdach
kupuję jedno złote
co w noc bezsenną mi świeci

Poranki wieczory w chmurach
róże aż do czerwieni 
świat blednie i ciemnieje
nie chodzę już po targach

zgubiłem ostatni grzebień
pióra pokryły się szronem
jesień podąża do zimy
wiatr hula po gołej skroni						14-06-2020

Ilość odsłon: 151

Leszek.J

2-5 2-5 2-5 2-5 2-5

lipiec 26, 2026 18:36

Basiu, dziękuję za obecność i słowo pod wierszem, pozdrawiam

Brednienakamiszu, dziękuję za pozytywny komentarz, pozdrawiam

Brednienakarniszu

2-4

lipiec 24, 2026 15:37

Super wiersz , taki klasyczny i refleksyjny. Odpowiednio skrojony na pewno. Pozdrawiam

Basia

2-3 2-3 2-3 2-3 2-3

lipiec 24, 2026 07:24

O to to! Bardzo na tak :D

Leszek.J

2-5 2-5 2-5 2-5 2-5

lipiec 23, 2026 17:14

Dziękuję serdecznie tetu, zaraz zrobię to co sugerujesz.
Pozdrawiam

tetu

2-5

lipiec 22, 2026 22:51

Przejmujący wiersz, Leszku. Trzecia strofa jest bardzo wymowna, metafory celne – ale o tym pisał już xlax. Mam jednak drobną sugestię co do czwartej strofy. Przemyśl, czy ta część nie wybrzmiałaby lepiej i szlachetniej, gdybyś użył liczby pojedynczej w słowie „szron”. Uniknąłbyś wtedy rymu szrony/skroni, dzięki czemu nic by tam nie zgrzytało, a strofa zyskałaby ładne, naturalne brzmienie. Pozdrawiam.

Leszek.J

2-5 2-5 2-5 2-5 2-5

lipiec 21, 2026 17:30

Dziękuję Marku za konstruktywny komentarz
Pozdrawiam

x l a x

2-5 2-5 2-5 2-5 2-5 2-5 2-5

lipiec 21, 2026 15:38

Jest lirycznie i zwyczajnie, trafne metafory. Końcówka dobija.