Basia

Popołudnie

Nie wiem jak ją zauważyłam

zdawała się niewidzialna

pochylała plecy

pod zimnymi razami wspomnień

dręczącymi nawet w cieplejsze dni

Błyszczące oczy i zacięte usta

zdradzały hart ducha

naręcza wspaniałych historii

które trzymała w ramionach

jak przyjaciół których nie chciała pożegnać

jak bukiety kwiatów polnych

na które patrzyła w młodości

jadąc na wozie pełnym siana

Nie wiem jak znalazła się sama

w tym peryferyjnym miasteczku

między jednym a drugim

takim samym jak poprzednie gdzie

mijała dziewczęta z różowymi włosami

chłopców w rurkach z telefonami w dłoniach

mijała półki w sklepach uginające się

pod chemicznym chlebem

Nie wiedziała czemu nawet tutaj

szuka znajomych sylwetek

znanych fasonów spódnic

eleganckich czółenek i kapeluszy

po których bez okularów

mogła rozpoznać osobę

chociaż jedną

"nie tym razem" pomyślała

zginając plecy jeszcze odrobinkę

Ilość odsłon: 325

← Poprzednia 1 2 Następna →

animuslumen

2-3 2-3

lipiec 19, 2026 21:35

Tym razem nawet tytułu się nie uczepię, nie jest najgorszy, choć ja bym widział go tak, ze szczyptą pieprzu, w samo południe lub bardziej po mojemu w samo-południe i byłbym bardzo usatysfakcjonowany (co za skoro :)), gdyby któryś z moich wierszy nosił taki tytuł.

Natomiast zginanie w plecach jest genialne, to metafora serce tego wiersza, piękna w swej prostocie. Co, gdyby odwrócić wers z chemicznym chlebem? Na przykład: przechadzała się między dwoma
organicznymi półkami
gdzieś z boku

Ładny.

animuslumen

2-3 2-3

lipiec 19, 2026 20:59

Witaj, chyba najlepszy jaki u Ciebie czytałem, bardzo na tak z tymi zgięciami w placach, piękny wiersz o samotności. Za Leszkiem, chemiczny chleb nie pasuje do reszty. Pozdrawiam :)

p.s. wiersz do tomiku ;)

Leszek.J

2-5 2-5 2-5 2-5 2-5