Witaj animuslumen!

Bardzo dziękuję za tak wnikliwe i uważne czytanie. Cieszę, że to narastające podirytowanie i finałowe wygaszenie tak mocno w Tobie zarezonowały.Twoja uwaga dotycząca wielkiego "I" w słowie "Idź!" oraz małych liter w całym utworze jest bardzo celna. Masz absolutną rację – to był świadomy zabieg, to wezwanie miało krzyczeć ze środka tej małej, sformatowanej rzeczywistości. Z tytułem dałeś mi do myślenia – mała litera w tytule rzeczywiście podbiłaby ten efekt jeszcze bardziej. Fajnie, że wiersz przyniósł przyjemność z lektury.
Piękne dzięki za ten cenny głos. Pozdrawiam.

Witaj, podoba się, moje klimaty, czuć emocje, lekkie podirytowanie, czy nie wiem, jak to nazwać? Ktore przez cały wiersz narasta, a w puncie sięga zenitu. Zdanie mam podobne. Zwłaszcza strofa przed bądź wierny! Idź! i ostatnia, mega. Poza tym jedno duże I w Idź i brak innych dużych liter to świetny zabieg i mniemam, że celowy. Szkoda, że tytuł jest dużą literą, gdyby nie był, to duże I w Idź miałoby jeszcze większy wydźwięk. Przeczytałem z przyjemnością, pozdrawiam :)

Mithril, masz całkowitą rację, powiem więcej – trafiłeś w samo sedno. Ten "język, który wychodzi z butów" to właśnie efekt tego powszechnego zgiełku i przekonania, że krzyk oraz rzucanie wielkimi nazwiskami zastąpią myślenie. Niestety, coraz częściej widać i słychać, że najbardziej drą się ci, co nie mają pojęcia o niczym, nie mówiąc już o jakiejkolwiek głębi przesłania. Bardzo trafny cytat. Dziękuję za moment zatrzymania i refleksji!


Rafał, rozumiem i szanuję Twój punkt widzenia, ale wydaje mi się, że spojrzałeś na wiersz czysto technicznie. Podwójny zwrot do Cogito został przeze mnie użyty świadomie i z premedytacją. Pierwszy "Pan Cogito" pojawia się z szacunkiem do tradycji, natomiast finałowy "cogito" zostaje sprowadzony na ziemię, odarty z tytułu – staje się bezradny, samotny i malutki. To dla mnie ważny moment stopniowania tej kapitulacji. Gdybym usunęła drugie "cogito", wers zaczynałby się od zaimka, a to już mi się nie widzi. Poza tym sam wydźwięk puenty byłby znacznie płytszy, ale to tak po mojemu, czytelnik wszak może mieć inne spojrzenie. Miło, że zajrzałeś i podzieliłeś się odczuciami. Ważne, że masz czujne ucho! Pozdrówka.

Xlax, masz rację, od polityki i kondycji naszych "elit" trudno dziś uciec, a wiersz miał być właśnie bezwzględną konfrontacją z tą rzeczywistością. Cieszę się, że to wybrzmiało. Co do sugestii: tradycyjne powiedzenie znam, ale z "próżnego w próżne" też użyłam celowo. Chciałam zagrać tutaj słowem, wydobyć wieloznaczność. Zależało mi na tej podwójnej "próżności" jako pustce, ale też jako narcyzmie i zadufaniu tych, którzy handlują cytatami. Miło, że zajrzałeś i podzieliłeś się refleksją. Pozdrawiam ciepło!

Jest to dla mnie satyra na współczesne "elyty" i pożytecznych idiotów. Ciężko ominąć politykę w obecnym czasie, i jest to sprawa rozwojowa. Sam się daję porwać tematom... Poprawiłbym na "przelewania z pustego w próżne". Pozdrówka

mam wrażenie że jednorazowa wzmianka o cogito wystarczy :)

...idąc za wciąż żywymi słowami:

"Wielkie nazwiska uprawdopodobniają największe idiotyzmy, gdyż tłum ma naiwną pewność, że wielcy ludzie bredzić nie mogą"

- bo mogą i bredzą zaś wypchany dyplomami plebs tkwi w przekonaniu, że wie wszystko i w każdej przestrzeni na efekcie Dunninga–Krugera.


...dzięki za inspirujący moment.