drwal miał ściąć ostatnie drzewo w swoim drewnianym życiu

z rozwagą oparł trzonek siekiery na ramieniu i zaczął się zastanawiać

po kiego drąga robiłem te rzeczy przez cały ten czas mój czas

który teraz powoli się kończy ile ja sam unicestwiłem tych drzew

przecież one żyją nawet i po ścięciu kurwa jestem katem

i to nie byle jakim tysiące drzew poszło z dymem

setki zdobi pałacyki prominentów lub co gorsza pedofili

wystraszył się że ostatnie drzewo wzbierze w sobie siły całego lasu

i runie prosto na niego i pomimo że ściął ich tysiące

teraz poczuł się jak ofiara pragnąca zrozumienia i odkupienia

błysnęło zagrzmiało zrobiło się ciemno i w jego oczach ukazał się strach

na całym ciele wystąpiły dreszcze przy tym zalany już był zimnym potem

zaczął cuchnąć widmem zawału a w przedsionku czaiło się unicestwienie

które miało być uwieńczeniem jego ofiarnych sukcesów

przejął się tym za bardzo wyrzuty sumienia zamieniły się w stres

ze zmarszczek czoła które teraz wyglądały jak zeszyt w linie

mógł na głos odczytać całą swoją przeszłość tylko nie miał komu

dookoła skały i drzewa tysiącletnie i ta przewlekła martwa cisza

która panowała w jego umyśle i teraz zapanowała też tą dolną partią wyrębu

nogi odmówiły mu posłuszeństwa padł na ziemie i począł ją gryźć i całować

krztusił się i przepraszał i w wizji śmierci zaczął rozmawiać z urojeniem

teraz wiem co znaczy cierpieć mówił wiem jaki to ból kiedy stoi nad tobą śmierć

i zastanawia się czy ściąć już ciebie czy na ułamek ziemskiej chwili odstąpić

czy może w alternatywie dać szansę przywrócenia do równowagi życiowej

w jego gardle drgały słowa

niechaj wszystko co wieczne niech się wyczyści włącznie z moją duszą

w której niepodzielnie panował los lasu przeznaczonego do ścięcia