Poezja bardzo dobra. Nieupodobałem w sobie wrażliwości na dłuższe formy - tak ta jest dla mnie dłuższa - jednakże to kwestia gustu. Temat komunikacyjnie ogarnięty perfekcyjnie. Oczami wyobraźni widzę jak zamknąć tę treść w miniaturze - zdaniu lub dwóch. Co do treści - myśli. Nie każdy pierwszy krok człek robi z tego samego miejsca, z tego samego podłoża, w tych samych butach, itd... ale w opisanej sytuacji przynajmniej na chwilę radziłbym się bliskich... lub chwycił tłum - tylko by wyrwać się z letargu - tak naprawdę nie stoimy w miejscu, a droga się wydłuża - na indywudualizm i samodzielność przyjdzie pora. To nie błąd pojechać chwilę na plecach innych. Tak myślę.

Wiersz niezły ale tańca się od niego nie nauczymy :)

Jasne, to twoje, to nic nie zmienia, dalej wiersz się podobać :), bardzo fajny pomysł z pierwszym krokiem, pierwszy krok najlepszy, bez niego nie ma kolejnych, nie mam z nim akurat problemu, ani z kolejnymi, ale to nie cel mnie cieszy, tylko droga, im bardziej utrudniona tym lepsza xD, miłego dnia :)

Nie lubię zbyt okrojonych wierszy ale dzięki za komentarz

Witaj, mnie się podobać, ale zgodzę się z przedmówczynią, że można przyciąć tu i tam i wiersz zyska, na przykład w wersach: „Jakby to było proste,
jak przejście przez ulicę” słowo proste jest zbędne. Jest pomysł, jest szkielet, ale wiersz potrzebuje jeszcze chwili troski, zwłaszcza jego druga część, pozdrawiam :)

Dobre, ale wymaga małego strzyżenia gdzieniegdzie. Np widzę tu niepotrzebne powtórzenia. 4 i 5 wers np. Dobrze by było, żeby tekst popłynął lekko..