To jest do korekty jeszcze, trzeba to oczyścić, ale miało być neurotyczne, mam nadzieję że ten chaos o którym piszecie jest właśnie taki.
Dziękuję za czas i słowo

Witaj, z przyjemnością, lepiej jak ujęła to tetu się nie da, ogromna wrażliwość, kontrolowany chaos, dodam do tego jeszcze super zabawę słowem, co bardzo lubię, odnoszę wrażenie po przeczytaniu, jakby autor miał mętlik w głowie, a mimo to z lekkością ułożył z tego wiersz, ja przy swoim nie dałbym rady xD, pozdrawiam :)

Grzegorz, przeczytałam ten tekst kilka razy i głęboko się nad nim zastanawiałam. Masz ogromną wrażliwość. Myślę, że ten emocjonalny chaos jest przez Ciebie bardzo mocno kontrolowany. Nie boisz się eksperymentować i to intryguje. Dla mnie ta poezja jest tak naprawdę o miłości do życia, choć mocno okraszonej bólem i cierpieniem. Będę szczera – ten rozgardiasz momentami mnie przytłacza, ale czuję w nim wielką walkę o sens, a może nawet o samego siebie. Bardzo podoba mi się pierwsza cząstka, fragment z motylami, ten tradycyjny obraz ze staruszką oraz efektowna dekompozycja słowa „pixel”. Bardzo fajny, jest też finał, taki intymny, wyciszony.