naświetlenie było na jedną sześćdziesiątą sekundy

   wystarczyło, by uchwycić bezruch czasem upływ

   na dnie oka tańczyły rozmazane kadry recepcjonistek

   złamany cień płaczącego kolanem Jezusa z Međugorje

   ślady na wciąż niewyspanej plaży gdzieś pod Sète

   wyczekiwanie pod plazmą hali odlotów w Stansted

   próbujemy zatrzymać słowa lub czerpać tantiemy

   z przebrzmiałych starych śpiewek produkcji krajowej

   do nienawiści jeden krok i nie płacz, kiedy przyjadę

   gdy tymczasem skład wciąż ucieka nam z peronu

   gonimy pociąg, co to już tylko po nim drżenie szyn

   otwierasz album z utrwalonym czwartym wymiarem

   dobrałem ekspozycje - tobie został okres blaknięcia

   coraz bardziej przekonuję się do ptasich przylotów

   z dnia na dzień światło dostaje się automatycznie