Dziękuję Leszku.J, rozumiem, to chyba najtrudniejszy wiersz w tomiku na 43, tylko w dwóch bawię się literami, między M a W to ten łatwiejszy do rozszyfrowania, myślę że tak o pół raza, pozdrawiam :)

No tak, bez odautorskiego tłumaczenia nie zrozumiałbym.
Poczekam na następne i zobaczę czy będę czaić?
Pozdrawiam

„Każdy człowiek funkcjonuje w jakichś hierarchiach (społecznych, zawodowych, kompetencyjnych). Różnica polega na tym, że „sigma”:
nie traktuje hierarchii jako głównego punktu odniesienia
bardziej kieruje się własnymi celami, wartościami, kompetencją
Czyli: hierarchia nadal istnieje, ale nie jest centralnym układem odniesienia.

Najkrócej:
„Sigma” nie tyle nie uznaje hierarchii, co nie buduje swojej tożsamości wokół jej miejsca.“

„Introwertyczna intuicja (Ni) u INFJ jest trudna do „zobaczenia”
Ni działa:
syntetycznie (łączy rzeczy w jeden model)
symbolicznie
często „bez pokazania kroków pośrednich”
Dla innych to wygląda jak:
„skąd on to wie?”
„on przesadza / dopowiada”
„to intuicja bez dowodu”

INFJ często staje się „ekranem projekcji”:
ktoś widzi w nim mentora
ktoś inny manipulatora
ktoś inny „dziwaka”
Bo jest:
spokojny
symboliczny
niejednoznaczny na pierwszy rzut oka
Najkrócej:
INFJ nie tyle jest nierozumiany, co jego procesy są niewidoczne na poziomie, na którym inni próbują go oceniać.“

Tak że walczę dalej, choćby dla bardzo wąskiego grona - z wielką przyjemnością. Zresztą nie ja, bo to Bóg od dłuższego czasu mnie prowadzi :)

Dlaczego Chrystus był Sigmą INFJ? Bo nie uznawał hierarchii (Sigma to Alfa, ale poza nią). INFJ to osoba w uproszczeniu z szóstym zmysłem (EQ+IN - introwertyczną intuicją), rzadki okaz, którego niektórzy mogą nigdy w swoim życiu nie spotkać. Mamy jednego w polityce, o kogo chodzi nie powie, tylko tyle, że ten wariat! I przypomnę, że Chrystus też na przykład powywracał stoły kupcom w świątyni!

*załatwili Chrystusa

I nie tylko jego, to się dzieje cały czas.

Serio, prościej się już nie da i tylko 4 wiersze na 37 będą mniej zrozumiałe dla niewtajemniczonych w psychologię i numerologię. Ten, moje ID (tylko dopisek przy tytule), Σ:: anonim (Σ - grecka litera Sigma) i między M a W (gdzie Σ może być M lub W - po odwróceniu, w którąś ze stron).

Chciałem zaprezentować coś innego - oryginalnego. Reszta zabawy typologią nie jest konieczna do rozszyfrowania, żeby wiersz się czytał, jak choćby auTodialog z alTer ego (z alerT z angielskiego).

No cóż, walczę dalej, bo czuję się wybrany, tylko INFJy widzą głębiej, są jak wrzody na d… Narcyzów - aktorów - zła tego świata. Dlatego Narcyzi załattacking Chrystusa, bo zobaczyli w nim swoje odbicie, to był Ni-Fe o wysoko rozwiniętej introwertycznej intuicji i wysokim EQ (inteligencji emocjonalnej. Chrystus był Sigmą INFJ.

Witaj Basiu, spox, serio nie widzę tu nic trudnego:

miło
miłość
ość - a więc słowo miłość ze swoimi początkami i końcem.

Dalej masz magnetyz-m, czyli miłość, że kogoś nie możemy mieć, a powody mogą być dwa, zakochanie się w kimś (m w szkle) bez wzajemności lub utratę m̷ we mgle. W lustrzanym to my jesteśmy dla kogoś m lub m̷.

Dalej masz zabawę literami:
małe m w łonie M, w czyim łonie? Kogo?
w łonie MN, w czyim łonie zostajemy pochowani?
Jakie słowa zaczynają się na N? Co jest przeciwieństwem M? Jakie uczucie na N? Gdy przekręcisz N w bok (Z), co za literkę otrzymasz? Z? Z jak zło. Co jeszcze może oznaczać N, jaką osobowość? Nar…

Wczoraj w nocy edytowaldm końcówkę,, dlatego jest po prostu z ukrytym Z (łem) w N (arcyzie), Z w N, prościej się już nie da, pozdrawiam :)

Jest zbyt zawiło.. nie dam rady tego przeczytać

Dziękuję za odwiedziny Lena Pelowska, jeśli chodzi o wiersz to nie jest typowo liryczny wiersz, a rzadko spotykany w polskiej poezji wiersz systemowy-semiotyczny, to jest wiersz, w którym emocje nie są opowiedziane, tylko „zrobione” z liter i zasad ich przestawiania. Zamiast pisać: „czuję miłość, która boli”: wziąłem literę M
i pokazuje, jak się zmienia (M → M̷ → MN → N)
i z tych zmian samo wychodzi:
miło → miłość → „ość w gardle” → utrata → napięcie. Uczucie nie jest tematem wiersza, tylko efektem działania języka, dlatego „liryka systemowa” znaczy po prostu: emocja nie jest opisana, tylko wynika z działania „mechanizmu liter”, a „semiotyczna” tylko dopowiada: to działa na znakach (literach), nie na fabule czy obrazach. W skrócie: to nie wiersz o miłości, tylko wiersz, który „produkuje” miłość z operacji na literze M.” Wiersz zyskuje przy każdym kolejnym odczytaniu, lirykę ma ukrytą głęboko pod powierzchnią, choćby „m w szkle”, czyli zakochanie się w osobie, która nic do nas nie czuje, której nie możemy dotknąć, zresztą zabawa literą M w wierszu pd początku do końca ma sens, M, w łonie M, w łonie MN, Z czyli N, gdy się spojrzy z boku itp..

Ja oczywiście nikogo nie zmuszę do polubienia, ale pisanie, że wiersz jest słaby (nie mam na myśli Ciebie) to brak elementarnej wiedzy. Chcę zaproponować coś inne, oryginalnego i różnorodnego i tego się będę trzymał, ale jak komuś się nie podoba zawiłość M, czy między M a W to ma też do zaproponowania bardzie klasyczne-liryczne wiersze, jak choćby p_stka itd., pozdrawiam :)

Mój mózg ma inną percepcję, tutaj widzę okruchy tekstu. On nie płynie, są kolorowe szkiełka. Nie wiem czy to taki styl, czy to można dopracować, nie wiem szczerze mówiąc. Ale nie muszę wszystkiego wiedzieć. Pozdrawiam serdecznie