Chłopie, ty ledwo czytasz, o pisaniu nie wspomnę. Rozumiesz coś z tego?

Nic się nie motam, mam lepsze oko od Ciebie, tych - zbędne.

Miotasz się w zeznaniach - chciałbyś dokopać, ale nie potrafisz. Poczytaj, poćwicz, pomyśl. Choć to ostatnie nie jest Twoją najmocniejszą stroną.

Liczyłem na więcej od Ciebie, ale niestety się zawiodłem, nie przepadam za powtórzeniami, przecież to jest dwuwersowy wiersz, z tego o zmarszczce już nieraz było, a o powieszeniu w studni też już gdzieś czytałem, jak już wysiliłeś się zmienić ziemniaki na kartofle to trzeba było zajrzeć do słownika synonimów, masz jeszcze pyry, bulwy, czy najlepiej na końcu siadłyby wykopki. Słabo.

Nie wiem, czy zdajesz sobie sprawę z tego, że powtórzenia i przekleństwo wzmacniają przekaz. Oczywiście użyte z umiarem.

*beznadziei

To jest bardzo słabe i leniwe, z masą powtórzeń i przekleństwem na końcu, które nie ma uzasadnienia, zmarszczka, powieszenie się w studni i kartofle przewijają się przez cały tekst, a nie sorry, raz autor, zamiast kartofli użył ziemniaków i stać go było na jeden inny wers: córkę w zakładzie. Autor, powtórzeniami i zwrotem jebanych w puencie, na siłę, sztucznie, próbuje wzmocnić obraz beznadzieji, kiedy spokojnie mógłby wyniknąć z samych metafor, jak ze zmarszczką i studnią. Tekst właściwie opiera się na tych dwóch wersach, które są niezłe, bo reszta to kalka.

David, dzięki za zaglądnięcie.

...kiedyś użyłem tego "cytata" jako motto do wiersza_
_i tu /poniekąd/ też by pasowało !:
"oby nie zaskoczyło nas zwycięstwo"
Adam Zagajewski, 'Klęska'

...się czytało

Kartofle zawsze robiły robotę póki ktoś nie odkrył, że skrobia są niezdrowe i powodują otyłość...