"Oczywiście lunetę mam ze sobą;))" , meszuge, niech wypatruje tylko dobrych zdarzeń. Serdeczności posyłam :)

Witaj! Czytam Ciebie od zawsze:) bo lubię Twoje przemyślenia. Staram się nie myśleć o ... smutkach, o których piszesz, i "na wszelki wypadek by nie być rozczarowaną "... "szykuję się do natarcia na to, co po drugiej stronie drzwi". Oczywiście lunetę mam ze sobą;))
Nuria, ściskam:)

Przychodzi taki czas, takie przemyślenia... Serdeczności Leszku posyłam :)

Podobał mi się tytuł zanim przeczytałem treść.
A treść przemawia do mnie, też mam podobne przemyślenia.
Pozdrawiam serdecznie

A może ja go po prostu błędnie interpretuję... ? Przepraszam

Podejrzewam, że stoisz gdzieś na granicy wytrzymałości, ale walczysz wciąż o siebie i to jest dobre, nie przestawaj! Życze dużo miłości i nadziei i dobra. Pozdrawiam

Nie rozczarowałaś, tylko aż boli ten wiersz.. wiesz, Twoje życie nigdzie się nie potoczy bez Ciebie, o to chodzi.

tetu, dziękuję za dobre słowa. Nawet :)) mnie przekonałaś by to "nawet" skasować :). Pozdrawiam :)

Nurio, to piękny, dojrzały wiersz, który ma w sobie dużo czułości i pokory — nie tylko w stosunku do natury. Mam jedną drobną uwagę: przemyśl, czy nie zostawić trzeciego wersu bez słowa „nawet”. Bez niego zyskuje on na dynamice i brzmi po prostu czyściej.
​Poza tym poczułam tę melancholię i nastrój.

Bardzo poruszający jest fragment:

​„na wszelki wypadek by nie być rozczarowaną
już dziś wyobrażam sobie
jak potoczysz się beze mnie”

​no i puenta, która całkowicie zmieniła moje spojrzenie na cały wiersz. Gratuluję!

Hmm...jestem życiu zobowiązana i dlatego bywa, że zastanawiam się jak potoczy się beze mnie. Pozdrawiam, przepraszam, że rozczarowałam .