dziękuje tetu ,tak to rodzaj szybkiej refleksji co do tożsamości w której i tak choć nie chcemy jesteśmy zapisani to już jesteśmy tym zaściankiem wręcz margines w marginesie
odnośnie błędów styl i fraz rym raczej nieregularne ab

Leszku dziękuje bardzo

Wiersz bogaty w metafory i jeden oksymoron, taki świeżo powojenny.
Na końcu "czarna matka" daje do myślenia.
W sumie wiersz wartościowy, oceniam pozytywnie.
Pozdrawiam

Gorzki. Podoba mi się wejście: „tożsamość jako wycinek ciała / gazeta pod swetrem”. Zaczynasz mocno, bo od walki o przetrwanie – ale kto nie chciał lub nie chce przetrwać, to jest przecież najważniejsze.

Dzwonią rymy w tej cząstce. Zamierzone, czy tak naturalnie powstały?

Druga cząstka też mocna – cała. Nic nie uchroniło przed biedą.

Początek trzeciej: „spacyfikowane” – wkradła się literówka.
Fraza „życie na kartki uczy trzech kolorów...tożsamości” widzi mi się bardzo, tak samo jak dźwięki zamknięte w klatkach. Ciężko z tą wolnością słowa.

W drugim wersie ostatniej cząstki: „po obu stronach” – poza tym cały ten wers jest niesamowicie nośny.

Nie widzi mi się tylko przerzutnia:

życie na kartki uczy trzech kolorów
tożsamości przebija

Słowo „tożsamość” przeniosłabym wers wyżej, tak jak wcześniej zasugerowałam. Dla mnie brzmi wtedy płynniej, a w obecnym układzie rozpuściło tę genialną międzywersową metaforę. Ale to tylko moje zdanie ;)

Ogólnie wiersz ciężki, gęsty od metafor, z turpizmem w trzewiach – ale jak tu inaczej? Moim zdaniem „Niepolski” całkiem dobrze się broni. Zakończenie daje do myślenia. Pozdrawiam.