O! I to jest Leszku coś nowego. Bardzo ciekawe spojrzenie.

Tekst kojarzy mi się z Hospicjum, albo kliniką Budzik.
Niemniej ma w sobie coś.
Pozdrowienia

Milo, dziękuję za ten muzyczny ślad. Nie znałam, ale muszę Ci powiedzieć, że bardzo współbrzmi z moim tekstem, z tym, co chciałam przekazać — z tą zburzoną taflą. Nena śpiewa o tym, co po prostu jest, o odwadze bycia. Moja miniatura jest o powrocie do siebie. Fajnie, że dało się to wyłapać.

Mithril, no właśnie — siedzenie okrakiem na życiu bywa cholernie męczące i trudne. Ten znak zapytania, ten moment, to właśnie ta tafla przed uderzeniem kamienia. Każdy musi go rozbić sam. To zejście na ziemię. Twarde, ale własne.

Bardzo Wam dziękuję, za słowa.

https://www.youtube.com/watch?v=amwQytRNvEw&list=RDamwQytRNvEw&start_radio=1

...nie raz siedziałem okrakiem na życiu, aż do momentu(?)

https://youtu.be/WC-dEZVmB2k?
Na śmiech zapomniałem, teraz już nie popełnię tego błędu

Dzięki Marek za zajrzenie i podzielenie się tym jak to widzisz. Pozostanę jednk przy swojej wersji, ponieważ Twoja propozycja jest za bardzo wygładzona i "grzeczna". Brakuje mi w niej pazura. " Jak kamień w wodę" zbiłeś w jeden ciąg, co skutkuje tym, że wers wpada w utarty frazeologizm. U mnie kamień wisi nad wodą, to taki moment zawieszenia o który mi tutaj chodziło. Co do falowania jest zbyt spokojne, oznacza tylko ruch. Niebyt to coś ostatecznego, więc przy tej zamianie ta metafizyczna głębia po prostu by się posypała. Zaś co do tytułu, pełni on rolę pierwszego zdania, więc zostaje. Nie chciałam tu zbytnio kombinować, by nie przekombinować. Reasumując: Twoja propozycja, to ładny obrazek, ale tu nie chodzi o puszczanie kaczek na wodzie, to miniatura o przetrwaniu, które moim zdaniem musi tu mocno wybrzmieć. Serdecznie Ci dziękuję za słowo i odwiedziny. Punkt widzenia oczywiście szanuję. Pozdrówka.

Tytuł dałbym bardziej wyrafinowany, a text tak:

"jest tylko trwanie
bez jutra bez wczoraj

do czasu gdy czyjeś imię
jak kamień w wodę

rozpocznie falowanie"