Portal Poemax jest prowadzony we współpracy ze stowarzyszeniem Salon Literacki

gdy otwieram się
nawet tego nie czuję
ale czujesz ty
aż za mocno
wiem
Ilość odsłon: 242

Komentarze

czerwiec 24, 2026 15:21

Witaj, ładne, utożsamiam się bardzo, bo tak właśnie mam i to cały czas, jak się już przed kimś otworzę to na pewno ta osoba to czuje i może nawet ma dość xD. Oczywiście, że w wierszu jest liryka, na pierwszy rzut oka niedostępna, ładne, pozdrawiam :)

marzec 27, 2026 13:56

Spróbuj napisać coś dłuższego. Prosimy.

marzec 27, 2026 08:05

Tytuł daje do myślenia. Treść fajnie byłoby rozwinąć, dać czytelnikowi coś więcej. Zgadzam się z Majową że to jakby sama puenta. Pozdrawiam.

marzec 26, 2026 22:21

To powyżej to luźna uwaga, którą można wysłać esemesem zainteresowanej. Ale po co od razu zaśmiecać portal?

marzec 26, 2026 16:14

to jakby sama puenta, ale wystarcza według mnie.
wyobraziłam sobie sytuację i relacje, których dotyczy, więc chyba działa.
pozdrawiam

marzec 26, 2026 16:13

Czy dobrze rozumiem, że traktujesz Poemax jako kontener na nieprzemyślane teksty, stworzone w 30 sekund? Hej! My za to płacimy ze zrzutki. ;)

Autentyczność tekstu Cię nie usprawiedliwia. Nie jesteś wielkim poetą sprzed wieków ale uczącym się autorem. Ten portal służy trenowaniu warsztatu poetyckiego i popularyzacji poezji.

marzec 26, 2026 15:51

Leno, rozumiem twoje spojrzenie, masz rację, że brakuje tu tej "poezji" o której mówisz, jestem tego bardzo świadomy.

Dla czytelnika tekst może być zbyt prosty, nudny.

Dla mnie jest spontanicznym, totalnie nieprzemyślanym wynikiem refleksji i uczucia towarzyszącego, które szybko przeminęło. Tekst powstał w 30 sekund. Błędem według mnie byłoby modyfikowanie go po przeminięciu uczucia. Mogłoby to uatrakcyjnić tekst dla czytelnika, jak najbardziej, ale zabiłoby to dla mnie prawdziwość, autentyczność. Staram się nie praktykować pisania tekstów z myślą o czytelniku.

I tak, wiem, pewnie dla większości osób tego typu teksty są zwyczajnie prostackie i się temu nie dziwię.

marzec 26, 2026 14:05

Byłaby to poezja konfesyjna, czyli takie otwieranie wnętrza duszy ale brakuje poezji (sic!). Nie wystarczy zapisać, "tak mi źle, tak mi źle, tak mi szaro".

Postaraj się, włóż więcej wysiłku w skomponowanie małej perełki poetyckiej. Może jakiejś rozbudowanej metafory? Może zwierzenia, które prowadzi ku nieoczekiwanej puencie, albo plastycznego obrazu, który opisze to co wielu z nas odczuwa czasem, ale trudno nam to oddać słowami. Wtedy czytelnik odczuwa przyjemność czytania, jest zaintrygowany albo zaspokojony.

Tutaj bardziej pochyli się nad trudnościami w pisaniu i chyba w życiu.
Pozdrawiam serdecznie, L.

marzec 26, 2026 13:47

Kojarz mi się tak...że nie powiem :P

marzec 26, 2026 06:33

W sumie bardzo osobiste, ale zaciekawia ta dwoistość tutaj