Portal Poemax jest prowadzony we współpracy ze stowarzyszeniem Salon Literacki

Piotrze 
noc zatyka uszy
coraz rzadziej słyszę jak przychodzisz
księżyc rzuca we mnie kamieniami 
wpadają w pustą przestrzeń 
jakbym była przezroczysta 

 

jak mam rozumieć tę zdradę — ciemność 
która chroni i wypycha jak szmacianą lalkę 
muszę sprowadzić niebo na ziemię 
niech zwróci co nasze

 

biegnij Piotrze 
kiedy będę po kolana w gwiazdach 
wyjmij gwoździe z tej ziemi




Ilość odsłon: 454

Komentarze

marzec 29, 2026 15:13

Leno, to bardzo dobrze że zaintrygował.
Dziękuję za odwiedziny i słowo. Pozdrawiam.

marzec 27, 2026 13:54

bardzo mnie zaintrygował.
muszę go przemyśleć.
pozdrawiam serdecznie

marzec 27, 2026 08:27

Bardzo Wszystkim Dziękuję za słowa pod wierszem. Pozdrawiam.

marzec 26, 2026 20:01

Piękny i poruszający wiersz. Ani obrazy liryczne, ani dobór słów nie są przypadkowe, mają konkretne znaczenie i jednocześnie odkrywają kolejny sens. Przeczytałam wielokrotnie, z wielką przyjemnością.

marzec 24, 2026 18:06

Wiersz z dobrymi metaforami - ładny.
Pozdrawiam

marzec 19, 2026 10:57

Super! Nad końcówka trzeba się nieco zastanowić, jako czytelnik, ale jak już błyśnie to błyszczy pięknie! O tak!

marzec 18, 2026 17:10

Bardzo ładny wiersz, taki mistyczny i gleboki. pozdrawiam

marzec 18, 2026 09:56

Ładny, mądry, dotyka głębszych ważnych warstw
Pozdrawiam

marzec 17, 2026 22:20

Napiszę „WOW”, bo takie wrażenie zrobił na mnie wiersz! Naprawdę piękny i emocjonalny!

marzec 17, 2026 21:31

Bardzo piękny i mądry wiersz o miłości. A końcówka daje do myślenia. Dziękuję.