I jego odkrycia przyczyniły się niewątpliwie do powstania bomby atomowej. Braun stworzył rakiety, czyli nośniki głowic nuklearnych i nie tylko nuklearnych, jak również przyczynił się do rozwoju technologii kosmicznej i otwarcia ery kosmicznej, więc wszystko ma dwie twarze.

A konkretnie -

Albert Einstein nie brał bezpośredniego udziału w budowie bomby atomowej, jednak jego list do prezydenta Roosevelta z 1939 roku, zainicjowany przez Leo Szilarda, ostrzegał przed niemieckimi badaniami jądrowymi i przyspieszył powstanie Projektu Manhattan. Pacyfista z przekonania, później żałował tej decyzji, nazywając ją „jednym z największych błędów” życia, motywowanym jedynie obawą przed nazistami.

Einstein był jednym z ojców bomby atomowej, Einstein jest też najbardziej czytelnym symbolem naukowca i geniusza, umieściłem go samotnego na pustyni, żeby rozważał odpowiedzialność nauki za świat, nie trzeba aż tak dosłownie tego czytać, Einstein stał po dobrej stronie historii, to bez wątpienia, tu nie ma mowy o odpowiedzialność za wojnę, tylko za energię atomową i jej dobre i złe wykorzystanie, chodzi o cień, który się wlecze za światłem postępu.

Całą winę zrzuciłeś na Einsteina, a to zawinił von Braun...

Taka już jest bomba atomowa - pompatyczna, a nawet bombatyczna. Dzięki.

Przerzutnie zgrabne, trochę pompatycznie, ale pomysłowo.

Dziękuję za informację, tło do muzyki w dołączonym linku, potraktowałam jak obraz.

W linku nie ma obrazu, jest utwór Philipa Glassa z jego opery - Einstein na plaży. Bardzo lubię ten utwór. Tak dołączyłem, żeby był też dodatkowy kontekst.

Dziękuję bardzo. Obraz dopiero powstanie, w zasadzie był pierwszy, tylko w mojej głowie, ale ujrzy światło dzienne. Pozdr.

Podoba mi się ten utwór, nawet bez spojrzenia na obraz, ma w sobie coś z tajemnicy, szczególnie jeśli chodzi o motyw światła, który przewija się przez wiersz w różnych kontekstach i znaczeniach, zderzając się nie tylko z bohaterem lirycznym, ale także cieniem. Świetne zakończenie. Może trochę przeszkadzają mi inwersje, ale mam poczucie, że to celowy zabieg, coś w rodzaju stylizacji, chociaż nie potrafię do końca tego nazwać. Ale czasem brak możliwości uchwycenia czegoś, działa na plus.