Leszek.J, Anya, bardzo dziękuję za ślad pod wierszem i za Wasze odczucia. Pozdrawiam.

To jest bardzo dobry wiersz! (nie widziałam go wcześniej), Styl bardzo mi bliski. Lirycznie i literacko! Pozdrawiam :)

Ciekawy wiersz, z arcyciekawym komentarzem odautorskim.
Pozdrawiam

Pawle, dziękuję za wgląd i słowo.

Mithril, niekoniecznie "stetryczałe wpychanie się", po prostu jesteś czujny i dobrze.
Masz rację – w rzeczywistości to nielogiczne. W wierszu jest to jednak logika traumy, do której Różewicz często się odwoływał. Nawiązując do jego stylu, chciałam to wyeksponować, używając właśnie takiego paradoksu, który zobrazuje rozsypaną rzeczywistość. Brak ścian oznacza, że nie ma żadnych granic i nic nas nie chroni; brak okien to brak widoczności i nadziei. Tą metaforą chciałam wzmocnić obraz stanu, w jakim znajduje się człowiek, gdy otaczająca go rzeczywistość traci konstrukcję i formę. Chodziło mi o sytuację, w której zewnętrzna budowla znika, a mimo to jednostka wciąż czuje się w tej pustej przestrzeni uwięziona. Dziękuję za czytanie i refleksję.

"różewicz rozebrał świat do naga"


...szkoda, że tylko nieliczni są w stanie, to dostrzec.


- sięczytałosię, acz: "bez ścian i okien" lekko zachwiało moją "logiką", bo nie ma okien bez ścian. Ale to tylko moje stetryczałe wpychanie się.

Poeci poetom zgotowali ten los.