To może nie nastąpić, granica może być przesuwana przez jednych i drugich. Kwestia wiary.

Ja osobiście czekam, aż fizyka potwierdzi istnienie Boga i miłości. Także ten, trzymam za nią kciuki ;)

Następny wariant tematu ma bazować na hipotezie wszechświatów równoległych i efekcie tunelowania kwantowego, taki mam pomysł, ale to też będzie dłuższy tekst. Teoretycznie fizyka dopuszcza, że jakieś ciało przekroczy barierę energetyczną w świecie kwantowym, co może skutkować tym, że człowiek zaśnie w jednym miejscu, a obudzi się w drugim, np. w próżni kosmicznej, bo tam przetuneluje. Teoretycznie jest to możliwe, nawet tunelowanie pomiędzy wszechświatami równoległymi, jednak szkopuł polega na tym, że jest to skrajnie mało prawdopodobne, i żeby się coś takiego wydarzyło, trzeba by czekać przez czas dłuższy niż wiek wszechświata, więc raczej bez obaw. Jednak myślę nad tym jak ten czas skrócić, i tu się chcę odwołać do hipotezy wszechświatów równoległych, i na tym, że jest ich nieskończona ilość, jak nieskończona ilość rzutów kostką, więc być może ktoś może trafić taką szóstkę w kosmicznym totolotku multiwersum, jaką jest tunelowanie kwantowe i nie musi na to czekać przez czas dłuższy niż wiek wszechświata. Podobno w kosmosie wydarzy się wszystko co może się wydarzyć, jeśli jest dostatecznie dużo czasu, może się nawet wydarzyć że z molekuł ułoży się jakaś złożona struktura, np. mózg w próżni kosmicznej nagle się pojawi, może nawet zmarły kiedyś człowiek? Być może hipoteza multiwersum mogłaby skrócić czas oczekiwania na takie zdarzenie, więc już to zajmie kilka zwrotek, aby to jakoś klarownie wytłumaczyć, bez uciekania się do fachowej wiedzy z fizyki, której zresztą nie posiadam, ale tak wyobraźnię uwolnić i pozwolić sobie.

Być może... zależy jak i czym ma tekst działać, jeszcze nie wiem, czy ma być bum fortepianem o ziemię, czy dłuższa i wielowątkowa podróż.

Jasne, że tak Paweł, niech poleży, a fraz szkoda, bo one fajne. Na pewno znajdą gdzieś swoje miejsce i będą bardziej pracowały na tekst niż tutaj.

Być może frazy, które z tego tekstu być może wytnę, wyemigrują do innych tekstów, bo trochę mi ich szkoda.

Ależ oczywiście, szanuję Twoje zdanie i na pewno jeszcze do tego tekstu wrócę, w zamyśle mam jeszcze jedną wersję, która by się nie pojawiła w głowie, gdyby się ten tekst i wątki w nim zawarte, np. wątek równoległego świata, w którym życie tego człowieka wygląda inaczej, może jak ją napiszę to tutaj coś skrócę,ale na razie niech zostanie jak jest, tworzenie to jest proces, a nie ten czy tamten konkretny wiersz czy obraz. Dziękuję za komentarz i Twoją opinię. Również co złego to nie ja.

... aby długo iść do tego fortepianu...

A widzisz i tu tkwi szkopuł:

Dla mnie jako odbiorcy, to, że miało być długo i męcząco, nie sprawia, że czytanie staje się przyjemniejsze. Nadal uważam, że gdybyś skrócił lot fortepianu, sam moment uderzenia byłby po prostu mocniejszy i bardziej wstrząsający, a tak
moim i tylko moim zdaniem przytłoczyło to tę historię. Rozmyła się. Za dużo na raz. Jak dla mnie. Oczywiście nie ujmuje to Twojej wyobraźni, zamysłowi, ani temu że sprawnie posługujesz się językiem, ale ja oceniam efekt końcowy, który dla mnie jest po prostu za ciężki. Ale parę fajnych momentów się przeczytało. Co złego to nie ja.

A, kosmicznych metafor - one też grają swoją rolę, chciałem aby to pokazać w skali kosmicznej, absurd śmierci pod fortepianem, i jej znikomość, taki był zamiar aby długo iść do tego fortepianu, tak od razu, właśnie moim zdaniem, by nie wybrzmiał tak jak chciałem aby wybrzmiał, to byłby zupełnie inny utwór, czy lepszy czy gorszy? Nie wiem, inny.

Rozumiem, ale komizm jest częścią tego utworu, zamierzony jest. Pozdrawiam.