Dziękuję za przeczytanie wiersza. Każde słowo, które pod nim zostawiacie, ma dla mnie znaczenie, przytulam je z uważnością i wdzięcznością.

Podoba mi się wiersz, bo ma ten metafizyczny powiew, który bardzo lubię. To wiersz nie tylko o kruchości, złudzeniach, ale też o izolacji. Na początku pomyślałam, że przechodząc z lm "nasze światy, bańki" do lp "nasza bańka wkradło się trochę niekonsekwencji, ale rozmyślając nad wierszem i oddzielając smutek i inne warstwy od tej metafizycznej pomyślałam, że te nasze bańki, nasze światy, są bardzo autonomicznymi strefami, niedostępnymi dla nikogo i niczego, a co w starciu z wszechświatem zlewa się w jedno "ciało", jeden wspólny los. Takie zjednoczenie w pustce. Widzę i czytam te bańki nie tylko jak coś kruchego, ale jak osobny "kosmos", co w mojej ocenie czyni wiersz bardzo plastycznym.
Fajna fraza z kotem, ale też motyw z listami do nikogo głośno wybrzmiewa w tej bańce.
I wreszcie ciekawa i kluczowa w tym wierszu transgresja spojrzenia. Sugerujesz, że być może to bańki obserwują nas, one patrzą. Świetnie odwrócona hierarchia. Puenta, choć napisana delikatnie jest mocna, uswiadamiająca, że tak naprawdę nie mamy na nic wpływu. Nasze marzenia, czy plany mogą zostać brutalnie zweryfikowane przez los, a my jesteśmy tylko drobinkami kurzu w naszym mikrokosmosie. Pozdrawiam.

Frazę "a może ona widzi tylko siebie" dobrze byłoby zamienić albo rozwinąć na coś w rodzaju odbicia w lustrze.. ale to tylko ja. Generalnie przysiądź może jeszcze nad tym tekstem?