Mister D.: SZOFER AUTONOMICZNY (fragment II). Serwis poetycki.

Kolejki. Tak jak dzisiaj ---------------> strzałka w jedną stronę,

człowiek w krzesło się zmienia, przychodnie, urzędy,

w supermarketach kasy dźwięczne monotonnie,

spokojnie, kiedyś wszyscy będą rozliczeni.

W łonie matki twojego serca pierwszy, dźwięczny

bit, podobny do dźwięku kas w supermarketach,

będzie ci towarzyszyć - przez monitor ciemny,

gubiące swój rytm, skoczne echo linii serca,

niczym do ciemnej studni zen nocą kapiące,

kropla po kropli, krople budzące ją w kręgach,

aż przeciągły pojawi się dźwięk, tutaj koniec,

dalej już tylko linia prosta _____________________ w ciemność sięga.

Do stygnącego ciała anioł stróż błękitny

przytknie chłodny stetoskop - pod ożebrowaniem

nie ma żywego ducha, jest zgon obiektywny.

Coś się jeszcze przelewa, jakieś bulgotanie,

jakieś trzaski, coś skrzypi, może drzwi otwarte -

albo okręt podwodny pod naporem wody

w ciemną czeluść opada, lecz zdecydowanie

oprócz upiornej ciszy, grzybów, fauny, flory,

nie ma tam już nikogo, kto by musiał płacić

rachunki za energię, człowieka poproszę

odłączyć od maszyny, to człowiek bogaty

w ostateczny brak wszystkich tego świata potrzeb,

jak fotel przed ekranem ciemnym jak oczodół,

który wycierał skrzętnie, jak krzesło w urzędzie,

niczym chłód swojskiej klamki, który dłonią poczuł

po raz ostatni, własnym obejmując ciepłem,

by już nigdy nie wrócić; jak stół, jak na stole

okulary, jak wszystkie w szufladzie szpargały,

w których ostatni własny wprowadził porządek,

nim ktoś je poprzekłada, przejrzy i zobaczy

co mu się może przydać, co oddać, wyrzucić;

jak buty, w których chodził, jego fotografie,

którym nikt niepotrzebny, a jakby wyrzuty

żywym bliźnim czyniły, by nieśli go dalej.

Bogaty jak skorupy puste po ślimakach,

jak pętla wokół szyi lub gałąź odcięta,

pojedyncza bakteria, kiedy pływa martwa

we własnych wydzielinach, królowa Elżbieta,

choć z pewnością mniej będzie hałasu nad trumną,

atłasu i histerii; jak lodówka pełny,

bez światła a spełniony, niczym woda rurą

płynąca, wciąż do picia zdatna, martwy plemnik

i komórka jajowa, jak sweter wełniany,

niczym połowa wspólnej kołdry, w brak potrzeby

by cokolwiek po sobie na Ziemi zostawić

bogaty martwy człowiek, który dziury w ziemi

dorobił się - każdemu dziura się należy,

niech będzie na koszt państwa, jeśli był bezdomny,

jak mysz kościelna biedny, miejsce na powierzchni

zwolniły jego biedne, skąd-do-pokąd-stopy,

spełnione niczym stopy multimiliardera,

Portal Poemax jest prowadzony we współpracy ze stowarzyszeniem

Spis rzeczy

Akcje promocyjne

Inne

Forum

Mister D.

SZOFER AUTONOMICZNY (fragment II)

Komentarze