dziękuję serdecznie za rozmowę z moją "poezją,"
za opinię, za podzielenie się skojarzeniami
pozdrawiam Mister D.

A co z rozmową z poezją? On jest słodki, metaforycznie rzecz ujmując, nie chodzi o treść i ze gorzkich rzeczy dotyczy. Wyraziłem jedynie swoją opinię.

wiersz - rozmowa z życiem

aleś się rozpisał:)
a to tylko wiersz
niesłodki

Będę po prostu szczery. Dziwna, gdybyś była nastolatką, ten tekst byłby do wybaczenia, ale nie jesteś. To jest zły wiersz. Uprawiasz jakiś emocjonalny ekshibicjonizm, i czarny koń wierzga i ledwo na nim się trzymasz. A co z koniem białym? Emocjonalny ekshibicjonizm najczęściej źle wychodzi, przynosi skutek odwrotny do zamierzonego. "upadam metafizycznie" zraniona do żywego" "trzepoczę światłem"... Stachura napisał taki wers "śmiać się głośno, płakać cicho, i tego trzymać się trzeba". Jakieś stonowanie, chwyć wodze, oddychaj, wyobraź sobie ciastko o zmatowionej słodyczy, matowa słodycz, o kawowym posmaku, nie dawaj tyle cukru. Włącz sobie i posłuchaj np. bluesa, Johna Lee Hookera, jak to pulsuje transowo, zmatowione, na takim niskim basowym tonie. Nie słuchaj Agnieszki Chylińskiej, ona już jest Królową Łez, jedna na tym tronie wystarczy, dla mnie to i tak za dużo. Powodzenia.

Nie.