Dzisiaj nie istnieje ostre rozróżnienie między poezją a prozą. Puenta jest prosta i wynika z reszty tekstu, ze zrozumienia o czym autor pisze. To jest taki banał, który wielu próbuje osiągnąć, ego to silny przeciwnik. Ale to jak tłumaczyć ludziom doświadczenia mistyczne, bądź psychodeliczne. Przypomina się odcinek Rodziny Soprano, w którym Tony Soprano po raz pierwszy spróbował meskaliny na pustyni, i doznał objawienia, po czym wrócił do swoich kumpli mafiozów i próbował im to opowiedzieć -"Słońce... ono wschodziło...", na co jego konsiliere - "Serio...?". Nie da się tego przekazać, trudne to, ale ta puenta ładnie wynika z reszty tekstu, czyta się to jak uniwersalną legendę, przypowieść.

Myślę, że jest to ciekawy przykład prozy poetyckiej o ciekawej strukturze bliskiej modlitwie lub medytacji. Wiersz jest niezwykle bogaty w metafory i porównania, które nadają obrazowości :„światło, co nie zna rysy” czy „niosąc lęk jak noc bez gwiazd”, gdzie abstrakcyjne przecież pojęcia (lęk, noc, światło) zostają ujęte w wyraźne obrazy. Natomiast częste powtórzenia, np. „Zapukałem… / Kto tam?”, tworzą rytm. Całość przeczytałam z przyjemnością.

Dziękuję za miłe słowa i otrzeźwiającą krytykę. Jestem początkującym, więc zaczynam od wersyfikowania;) Może z czasem pojawią się utwory jakoś bardziej wierszowane; a jeśli nie to pozostanę przy tej prozie, bo mnie bawi nawet takie nieudaczne tworzenie

Po klepaniu po pleckach czas na otrzeźwienie. Jest to zwyczajna proza, tylko wersyfikowana. Dużo oklepanych rekwizytów i zwrotów. Końcówka to niestety banał. Poczekamy na wiersz.

Jest bardzo dobrze, utwór ma taką swoją łagodną melodię. Podoba mi się.

Podoba mi się spokojna prostota tego wiersza, ale, jeśli się czepiać formy, to być może warto się zastanowić nad pojawiającymi się rymami? Na początku kilka się wkrada, a skoro to wiersz biały, to być może warto się zastanowić jak je usunąć? "w kurz dróg i lat" - ta fraza wydaje mi się najsłabsza, jakby zbyt często słyszana, poza tym wiadomo, że życie to "kurz dróg i lat". Jeśli miałbym się czegoś czepnąć, to być może tego. Poza tym bardzo fajna jest prostota i surowość tego utworu.

"Od pewnego czasu podejmuję nieśmiałe próby poetyckie i ciekaw jestem jak rokuję na przyszłość; liczę, że uzyskana tutaj krytyka moich utworów naprowadzi mnie na konstruktywne tory rozwoju"

- no Stary, krytykiem zawodowym nie jestem, ale jak na "nieśmiałe próby poetyckie podejmowane od jakiegoś czasu", to to jest bardzo, moim zdaniem, dobry, mądry i przemyślany wiersz. Celne słowa. I bardzo uniwersalny, to wiersz o miłości, i wierzący i niewierzący znajdą w nim coś, bo to istota miłości, najtrudniejsza rzecz - pozwolić się jej zwyciężyć.

Bardzo piękny wiersz.