W.K, dzięki za przypadkowe słówko:)

Dzięki Paweł.

Ciekawy wierz, i bardzo ciekawa gra słów "śniegu warta" - śmiechu, grzechu..."odgrzeszyć przystań" też bardz ciekawe.

Ten poprzedni wpis to pomyłka w dodawaniu komantarza ( zupełnie nie wiem, jakim cudem) - ale ten wiersz też ciekawy ????

Myślę, że jest to ciekawy przykład prozy poetyckiej o ciekawej strukturze bliskiej modlitwie lub medytacji. Wiersz jest niezwykle bogaty w metafory i porównania, które nadają obrazowości :„światło, co nie zna rysy” czy „niosąc lęk jak noc bez gwiazd”, gdzie abstrakcyjne przecież pojęcia (lęk, noc, światło) zostają ujęte w wyraźne obrazy. Natomiast częste powtórzenia, np. „Zapukałem… / Kto tam?”, tworzą rytm. Całość przeczytałam z przyjemnością.

Dzięki Xlax za wgląd i słowo. Trochę się dziwię, że wskazany przez ciebie fragment wprowadził zamęt. Nie czytasz tego przypadkiem zbyt dosłownie? To nie jest reportaż o pogodzie. Miejsce, które wskazałeś, to jeden z ważniejszych momentów. Tutaj paradoks zmusza do myślenia. Zima nie jest tylko tłem, ale aktywnym procesem.
"Kurczenie się wspomnień" to nabieranie dystansu, miejsce na nowe. "Topnienie śladów", to zacieranie przeszłości, dróg, którymi nie chcemy już iść (przeszłość nas nie definiuje), to symbol wybaczania, by móc ruszyć do przodu. To nie jest błąd logiczny, to proces transformacji. Topnienie i kurczenie ma za zadanie oczyścić atmosferę. Mam nadzieję, że choć trochę przybliżyłam to o czym myślałam pisząc. Pozdrowka.

Fajny tekst, chociaż w pewnym momencie się pogubiłem: "zimą
najlepiej kurczą się wspomnienia
topnieją ślady"(?)

Bardzo dziękuję wokka. Pozdrawiam.

Bardzo dobry wiersz, gratuluję i pozdrawiam))