W.K., tetu, Basiu, bardzo dziękuję za Waszą obecność, czytanie i pozostawione komentarze.

Mister D., dziękuję za pozostawione przez Ciebie interpretacje, to jak wartości dodane mojego wiersza. Poza tym dla mnie Twoje rozważania pod tekstem są inspiracją.

Pozdrawiam wieczornie czytających.

Przyjemnie się czyta.Wiersz subtelnie pokazuje, że prawdziwy spokój przychodzi, gdy rozpoznamy, które ciężary są naprawdę nasze, a które... możemy odłożyć.

Mnie się podoba. Lubię taką lirykę. Pozdrawiam.

Nikt nie jest bezgrzeszny.. ale to niczego nie przekreśla! O nie! :)

Możesz odetchnąć, mówię do siebie,

przypięte do lnianej sukni grzechy

i kamienie we włosach nie są twoje.


- ewentualnie inaczej, Maria z Magdalii nie czuje się już niczemu winna... Różnie można odczytywać tę puentę. Bo ja to czytam dwojako - ona w ostatniej strofce mówi tylko do siebie, albo "nie są twoje" jest skierowane do kogoś innego, do Jezusa? Być może. Może do czytelnika, który by osądzał Marię z Magdalii. Tak sobie czytam.

Przypominają mi się słowa Patti Smith "Jezus umarł za czyjeś grzechy, nie moje". I tym tropem odczytuję puentę. Maria z Magdalii jest w puencie porównana do kozła ofiarnego, ale wydaje się brać swoje grzechy na siebie? mówiąc - możesz odetchnąć, nie są twoje. Co może też być odczytane ironicznie, Maria z Magdalii wciela się w rolę kozła ofiarnego, przez to adresat puenty może się poczuć oczyszczony z grzechów, bo powiesił je na Marii z Magdalii, i nawet kamienie we włosach nie są jego. Raczej ironicznie odczytuję puentę, i jako sarkazm. Ciekawy wiersz.