Ciekawie tutaj, dla mnie trochę o tym, czym jest tworzenie słowem. Trochę tak, jakby próba nazywania rzeczywistości i przeniesienia tego na papier w nieuchwytny sposób odbierała tej rzeczywistości istotę piękna. Wciągający wiersz.

Podoba mi się ten wiersz.

w zwyczajności też kryje się nadzwyczajność

pozdrawiam

Bywają spacery, które trwają w wiadomościach zwrotnych, z puentą tak zwyczajną jak… autobus. Najlepsze są te w październikowym złocie, gdy metafory jak liście leżą na alejach przemierzanych wielokrotnie. Wiersz, który uczy pokory wobec zwyczajności. Tak go odbieram, a przecież wiadomo: poezja nigdy nie ma jednego klucza. Autor zapisuje chwilę, emocję, myśl. A potem wchodzi czytelnik i robi z tym po swojemu. I to jest w niej najciekawsze...