kiedyś pragnąłem ubrać się w wiersz

i wyjść w nim na pierwszą lepszą ulicę

bezwzględnie wierzyłem że mną pokieruje obroni

kiedy się już odważyłem

wszystko mnie uwierało

każda litera słowo aż w końcu i moduł

chciałem mieć w nim coś do powiedzenia

jednak nie mogłem wymienić żadnego zdania

opanował moje myśli razem z filozoficznym spojrzeniem

zagroził że jak będę się opierał

zabierze w odstępach treść mojej niedokończonej duszy

było jak mówił gorzej i gorzej

pewnej niekwalifikowanej nocy

napisał na mojej oficjalnej stronie

czas się pożegnać z rzeczownikami i nieforemną stylistyką

zacząłem dramatyzować

próbowałem utrzymać morał swojego wiersza po swojemu

na wyższym poziomie wspiąć się ponad wszystko

mimo prób litery nie odbijały się już na papierze

wypadały z rąk jedna po drugiej i kolejna

błędy ortograficzne nie chciały się goić

dosypał do mojego umysłu garść kofeiny i słodzik

efektem był przeraźliwy strach

spojrzenia chociażby na gorzką czekoladę

koniec był tragiczny

wszystkie strofoidy zapchały się tak dogłębnie

że nawet ciśnienie jakie mnie otaczało

nie dało radę wypchnąć tego wiersza na namiastkę

realnego świata