tetu, jak zwykle Twoja recenzja to majstersztyk, dający pewność, że jeszcze z autorem nie jest tak źle ;-) Dziękuję za zachętę do dalszego pisania...
Na moim profilu facebooka umieściłem ten wiersz w formie zdjęć z dzisiejszego spaceru. Wszystko staje się jasne.

O jak tu gęsto od znaczeń.
Już sam początek mocny, lodowaty, surowy.
Aż poczułam ten mróz.
Nawiązanie do "Mouse Police" Jethro Tull wręcz genialne, bo nadaje takiego surrealistycznego stylu. Podmiot, to chyba taki ranny ptaszek. Wstał przed słońcem i wyszedł na obchód, porankowi naprzeciw. Poszedł na rodos (tutaj nasuwa mi się jakieś poletko o które dba) daremny trud liczenia gałęzi daje się we znaki. Jeszcze ten czołg, ta wojna, tak blisko. Trzeba być uważnym i przygotowanym.
Fraza o słońcu przecierającym twarz śliczna, obrazowa. Puenta świetnie spina cały ten niepokój, to zawieszenie. Tytuł zaś sugeruje, że takich pożegnań było wiele. Cykliczność? Czy zawsze taka sama?
To tylko peel wciąż ten sam wraca z "placu boju"
Czytam, czytam i bardzo mi tutaj przyjemnie.
Nie wspomniałam jeszcze o miłości, która w kontekście tej surowości ma wyjątkowe znaczenie. Naprawdę dobry wiersz. Pozdrawiam.