miało być * - tego mi nie zarzucisz, że nie.

kolorytem nieba i błękitem morza
dnem oceanu zachłyśniętym stworzeniu
serca wigoru i najskrytszym podniebieniem
budzi rytm nieba ku okrzątaniu memu

bladość życia i spowiły blask
padają na żyzne kości cudze łona
nosi się najlżejszy alchemika wrzask
co w objęciach rąk kwiatem jest spłodzona

- TO NIE JEST PO POLSKU. A dalej nie jest lepiej. Co to jest "bladość życia i spowiły blask"? A już "hitem" jest "moczy łzę w utułanym chlebie" - moczy łzę... to sucha była? Czy nie dość mokra? Teraz będzie po dwakroć mokra? Mokrość w mokrości... głębia w głębi... głębsza głębia...

Próbowałem, tego ni nie zarzucisz, że nie.

popraw ten txt i nie ściemniaj troszkę fantazji

bladość życia spowił blask
padaj na żyzne kości
cudze łona
roznosi się najlżejszy wrzask
co w objęciach ciał i rąk
spłodzone jest

za nim spadnie deszcz
na schodach już roznosi się pył
wtedy nie znam nawet siebie
w oczach rozrzucona czerń

zanim podczas nowej doby
opadnie kurz
ubolewam czy to pośpiech
czerstwy jest
moczę łzę w utytłanym chlebie

kur o krzątaniu memu
serca wigoru
i najskrytszym pod niebieniu
emotka z dna oceanu

rytm nieba budzi się w nocy
pęka z przepychu
stworzeniem
lśniącego błota
gwiazdy zachłyśnięte
kolorytem nieba dławią się
błękitem morza jak studnią gorzkiej wody

Grafomańskie brednie. To policzek wymierzony poezji...