A niech ci Marek będzie, ale mi to się akurat najlepiej w uchu układa.

"o cudowna glorio
czymże tobie światło bodło" - to przebija wszystkie te paplaniny pseudopołetyckie!

bogate Magnolie sercem co sobą wyrywa
kwiaty i z łąki spragnionych dobywa -

usiłuję to sobie wyobrazić i poukładać. Magnolie bogate sercem? Magnolie mają serce? Ale czemu Magnolie piszesz wielką literą, a serce małą? Czyje to serce? I czemu wyrywa kwiaty, w dodatku sobą?
Jakieś mistyczne serce? siła natury?

o najdroższa co wybrzmiewasz w swą nietuzinkowość - teraz zwrot do ukochanej kobiety?

silna niczym owoc niczym postać obrazkowo - obrazkowo silna? Jak z obrazka? No słabe to trochę.

szukasz idealnego miejsca do swego spełnienia
a twe warunki jedynie ciało zmienia - to budzi raczej uśmiech, to słowo "warunki". Rozumiem, że najdroższa ma warunki...

o mistyczna w urodzaju
kwieciem słowem liczysz w maju
ślesz wianuszkiem po swych słodkich marzeniach
jesteś w ich potrzasku uniesieniach - -- to jest czysta, "natchniona" grafomania. Może jednak nie chodzi o kobietę? Mistyczna - matka boska? bogini urodzaju?

o cudowna glorio
czymże tobie światło bodło --- to nawet fajne.

to co nosisz na swym cudnym łonie
me serce dobitnie płonie ---- a tutaj? z czym to łączyć? Ze światłem, które bodło to co gloria nosi na swoim cudnym łonie? Bo potem jest "me serce dobitnie płonie", jeśli tak to gramatyczniej by było: "tym co nosisz na swym cudnym łonie/ me serce dobitnie płonie". Uff...

Ten tekst to jakiś splot kilku urokliwych momentów, mistycyzmu, witalizmu i czystej (przepraszam) grafomanii. Leśmian mimo wszystko pisał po polsku. Nie wiem czy Ty tak serio, czy jaja sobie robisz. Ciężko to wyczuć.

Już pierwszy wers zniechęca do czytania. Wygląda na to, że piszesz pod rym, a treść sobie a muzom.

Nie. Zdecydowanie nie. Są tylko jakieś urokliwe momenty.

Nie chce mi się zbytnio wnikać w to co oznacza poniewierzec, ale nawet rytmicznie byłoby lepiej, gdybyś napisał:

"jak liczne korony unosi na swym poniewiercu
tak złote plony widzi w SWOIM wieńcu"

z tym pierwszym "swym" nie wiem co zrobić.

No może... Rano go trochę inaczej odbieram. Ale mimo to bym go odrobinę przemyślał, choćby te "swym" "swą"... nie lepiej swoją, swojego? W miarę możliwości powinno się unikać takich forma jak swym, mym, itp. To mocno niedzisiejsze, a przynajmniej odrobinę powinno się pisać współcześnie. Ten tekst i tak celuje w zamierzchłe poetycko czasy.

Piękny, gęsty od metafor wiersz, który działa obrazem i emocjami.

Lesmianowsko próbujesz pisać... Jakieś rodzynki jedynie są warte uwagi, np. "silna jak owoc", ale w całości... i gramatyka kuleje. Powinieneś trzeźwo swoje teksty przeczytać, jeśli Ty na serio tak piszesz, a nie jaja sobie robisz.