Moim zdaniem - masz jakąś wrażliwość na słowo, i jakieś ucho, ale gdybyś to jakoś obrobił, ten strumień świadomości, którym chcesz przekazać to rozpłynięcie się w mistycznym doznaniu, to myślę, że czytelnik by więcej radości z tego miał.

tak łuna co w gwiazdy wleci już jest na swym niebie
obłoki nam światłem świecą dotykają jedynie siebie

- to jakoś fajnie brzmi... choć ciężko sens wyłapać, ale ten wers o obłokach co dotykają jedynie siebie, jest fajny.

....[ciepłem stroń matczyna zaraza
owianych tajemnicą to wieczna zmaza
bo drętwy zgiełk otacza się w niechcianych chmurach
a stronniczy śpiew zatacza w murach

- to też ma fajne brzmienie, jeśli się jedynie na brzmieniu skupić.



wielkie to pastwiska w urodzajnym lecie
gdy wiara i miłość się dobrze wiedzie
wielkie to śpiewy akwarelowe
gdy pańskim słowem wystaje w mowę]


- też jakoś dźwięcznie brzmi, a "wielkie to śpiewy akwarelowe" - samo w sobie jest bardzo fajne i obrazowo-dźwiękowe.



do drzwi które wypowiem brzmi sobie ta słota

- nie wiem zbytnio jaki to ma sens, ale "drzwi które wypowiem" brzmią intrygująco.


kocham te łąki co wolno o sarnę odwiedza swój gaj

- a tutaj poległem, powiedz, pomóż, bo ani to gramatycznie, ani z sensem, ani nie brzmi... bezradny jestem...

Próbuję coś z tego wyłowić, miejscami jest fajny rytm, rymowanie jak z wierszy Baki... ma to swój urok, ale... dużo słów, gdzie sens się gubi, ciężko coś wyłuskać, jest kilka momentów, które są fajne, choć nie bardzo wiem co znaczą, ale ciekawie brzmią. Piszesz jakimś strumieniem świadomości? Warto by go jednak na spokojnie ogarnąć, choć trochę.