Z uwagi na ustawienia prywatności nie wszystkie dane tego użytkownika są widoczne

Portal Poemax jest prowadzony we współpracy ze stowarzyszeniem Salon Literacki

Piotrze,
przed nami noc pokryta satyną — 
gładka skóra, bezbronna wobec przygaszonych gwiazd.
Za ich oczami jątrzy się czerń mojego patrzenia;
im głębiej, tym wyrażniej czuję jak pochłania.

 

Sen jest pełen niepokoju, zbiega się w punkt,
gdzie niewyobrażalnie żywy przelewasz we mnie
swoją krew. Wiążę z niej wstążki — czarne
przywołują płytki oddech za którym już tylko

 

kości rzucone w noc.





Ilość odsłon: 310

Komentarze

grudzień 23, 2025 19:34

Xlax, dzięki za słowo i szczerość. Zdaję sobie sprawę, że nie każdy lubi, także spoko. Wszystkie wiersze z Piotrem mają ciężki klimat i chyba już tak zostanie. Zdrówka na święta i nie tylko.

grudzień 23, 2025 16:03

Jest dramaturgia. Dołujący - działa, ale nie lubię...

grudzień 23, 2025 16:03

Jest dramaturgia. Dołujący - działa, ale nie lubię...

grudzień 23, 2025 00:45

Spoko Rafał, dzięki raz jeszcze.

Kb, dziękuję za słowo i wizytę.

,,,

2-42-4

grudzień 20, 2025 17:08

"kości rzucone w noc"
ekstra

grudzień 17, 2025 23:31

nie żebym coś miał przeciwko, tekst mi się podoba :)

grudzień 17, 2025 20:48

https://www.youtube.com/watch?v=yyNnNxO4QGw&list=RDyyNnNxO4QGw&start_radio=1

grudzień 17, 2025 20:38

Wiem Rafał, powiedziałbym nawet, że bardzo. Miłego wieczoru.

Anitko, dzięki za słowo. Nie zawsze takie kolorowe te wstążki jakbyśmy chcieli. Pozdrówka.


https://www.youtube.com/watch?v=jLx4Hr-2h5M

https://poemax.pl/publikacja/16795-wstazki#68e483b62e004f10c9e7f4b1a15c3b7b

grudzień 17, 2025 20:17

tytuł zwodzi - wstążki sugerują coś zwiewnego, kolorowego, a tymczasem to są wstążki wiązane z krwi, a rzecz o nocy, śmierci...
pozdrawiam

grudzień 17, 2025 20:11

ponury ten tekst :) niepokojący, krew przelewającą się w podmiocie lirycznym, kości rzucone w noc..