Stello, dziękuję bardzo za bliskie mojemu sercu przemyślenia.

W pustce i ciszy jest też piękno i spokój, czytając wiersz czuję iskrę nadzieji w tęsknoce, i ona pobudza do czynów - podoba mi się jak przez niewiele słów PL przechodzi z czegoś pasywnego do możliwości czegoś aktywnego "przdydałaby się recenzja"

Dziękuję Wam za przystanięcie przy tekście.

X, gdyby poeci zajmowali się tłumaczeniem smutku, pustki i nieobecności - można by nazwać ich specjalistami od ludzkiej duszy. Może mniej nieszczęść chodziłoby po świecie. Bardzo mi się podoba to co stworzyłeś <3

Niewiele słów potrzeba, by skłonić do refleksji. Zagrałeś na uczuciach, poczułam. Jednak końcówka nie daje mi spokoju. Niby wszystko pasuje, niby wszystko potrzebne, a mam wrażenie nadmiaru, zwłaszcza w przedostatnim wersie. Z kolei im częściej czytam wiersz, tym owo wrażenie przygasa. Więc może to kwestia przyswojenia. Przeczytam jutro, zobaczę.

pewnie też recenzja nicosci, ciekawy tekst!

nie bać się banalności,
wtedy można pisać o wszystkim - wedle potrzeb i odczuć,
które siłą rzeczy są powtarzalne i powszechne.
żywioły zazwyczaj są jedynie odniesieniem, metaforą zapalnikiem, okolicznością towarzyszącą.
tu peel tęskni - widać, słychać i czuć.

pozdrawiam

A kędy w wodzie skała przegląda się łysa
Wre morze i odparte z nowym szumem pędzi
W jego szumach gra światło jak w oczach tygrysa
Sroższą zwiastując burzę dla ziemskich krawędzi

...może:

"przydałaby się recenzja
ciszy pustki
czasem nieobecności dłoni"