w starym porcie zszytym

z pogiętych blach pamięci

wywołuję duchy z pustych

butelek po wódce; zawsze na

dnie jest parę kropel alkoholu

duch wzniecony z absolutu

pobudzony zapalniczką wędruje

ponad ziemię ku gwiazdom

mówi prawdę o bycie

ontologii, metafizyce i odbycie

to co nas nie upije

wzmacnia organizm jak witamina

o dziesiątej koło pętli tramwajowej

zamykają budę gdzie

Lucyfer karmi spirytusem

młode z drobnymi w

dziurawych kieszeniach

na tym polega wyższość Czystej

nad Jogurtem egzotycznym

jest niepalny i brudzi spodnie

opieram się o nowy pejzaż

za oknem moje siódme piętro jest

tylko dwadzieścia cztery metry

na ziemią, można skręcić kark

w drodze na skróty do najbliższej

galaktyki; prawa fizyki są nieubłagane

spada się tak szybko jak pusta butelka

pomnożona przez kwadrat wyrafinowanej

konfrontacji z mokrym trawnikiem

gdzie o tej porze szczają trzeźwe psy