Janvierdunord : Znak diakrytyczny. Serwis poetycki.

Wystarczyło trzy minuty reklamy Netflixa

abym, dowiedziałem się przypadkiem

o jej śmierci

zaciskam powieki, mam sto osiemdziesiąt dwa centymetry wzrostu

i 75 kg bez ubrania

całe krótkie stulecie wali się w gruzy, alejka,

kamienie żwir piach, fruwające śmieci

wróble i strach kłębią się wokół okruchów chleba

nie pokonując sił ciężkości

ja-światło-cień- między wysokimi limbami

jakby współczesność w nich zamieszkała

jakby w prostocie

i pięknie tkwił strach

jakby nasze życie wyglądało jak ze snu

i biegnę zanim nie zniknie bezpowrotnie,

jak chłód nocy

jak drżenie palców,

jak odruch bezsilności,

jak tykanie wskazówek

jak uderzenie kropli

która się rozciąga na powierzchni

- przez chwilę istniały dźwięki

których nie można usłyszeć

*******************************************************

Wyobrażam sobie Ciebie, kołysząca się na krawędzi dachu

-kropli zdmuchiwanej przez wiatr

próbowałem się skupić, ale w głowie panuje

chaos , pustka, przypadki bez bez oko licznika

włosy jak w młodości

zamarzają na śmierć

w krzyku palce wbijam

tak mocno w skórę

że z czubków odpłynęła krew

wyrzucam z siebie w stronę klifu

jak człowiek o ograniczonych możliwościach

,który traci tożsamość ,

siłę przeznaczenia, ciepły wiatr

-księżyc garbaty przybywający z wielodzietnej rodziny

polaryzacja,

światło układa obrazy i słowa

zmienia skórę, na jaskrawo cytrynowo

tworzą jedność z tatuaży

bryły ziemi przyciągają,

mienią się, rozświetlają kałuże,

odrywają się

cienie od drzew

drzewa od cieni

cienie i drzewa nie istnieją bez siebie

******************************************************

(i biegnę między wysokimi drzewami

na niebie białe smugi )

po północy

dwadzieścia dwie minuty

i czterdzieści osiem

sekund

od jej śmierci

mam sto siedemdziesiąt dziewięć centymetrów wzrostu

i 70 kg bez ubrania

ona umarła już sześć razy

między cieniami drzew jabłoni

topi się

i przenika

głębsza ciemność

na dłoniach się srebrzy

odbija

nieprawdziwe gwiaździste niebo

ptaki

usypiały po cichu

dzikie źdźbła traw pokrył szron

odchodziła

jak blask nocy

jakbym opustoszył siebie...

Portal Poemax jest prowadzony we współpracy ze stowarzyszeniem

Spis rzeczy

Akcje promocyjne

Inne

Forum

Janvierdunord

Znak diakrytyczny

Komentarze