istnienie wyrasta powoli
spod cienia śmierci
jakby każde tchnienie
było echem
czegoś co dopiero nadchodzi

idę przez świat z pytaniem
-w dłoniach
czy można zatrzymać światło
nie niszcząc nocy- świt ok
czy można ocalić dzień -promienie ok
nie budząc cienia

może i ma sens ale zapis i dużo powietrza by wiele to zmieniło jest bardzo hermetycznie tak jakby autor pisał dla siebie nie licząc na reakcje i refleksje czytelnika -pozdrawiam serdecznie

Na początku zaczynałem w duchu drwić ale końcówka godna .

Trochę bym usprawnił przekaz .

Mam duży problem z tym bezimiennym tekstem, bo nie zgadzam się treścią.
Na przykład tu:
"... śmierć dotyka życia lekko
jakby znała je od zawsze
a życie odpowiada jej szeptem
którego nikt oprócz nich
nie potrafi usłyszeć..."
Miało to pięknie wybrzmieć, lecz czytelnik mający osobiste doświadczenia w tej materii po prostu powie, że to bzdura. I już nie cieszy się sposobem podania, cyzelowaniem itd.
Śmierć wali na odlew i przy okazji zahacza o najbliższych generalnie. Słyszałem umierających i trudno zgodzić się z szeptem. Umieranie odziera z godności i kruszy opoki z łatwością buldożera.

każde tchnienie echem kroków śmierci :)
w tunelu wypełnionym ludźmi słabiej je słychać

tekst mi się spodobał ale nie rozumiem drugiej strofy -
"czy można zatrzymać światło nie niszcząc nocy"?

trzeba żyć, żeby umrzeć, ale czy trzeba umrzeć, by żyć? może nie wszystkie końce się zbiegają do początku, pozdro

Szkoda, że nie stać Cię na wymyślenie tytułu.